Wat er mis is met december

Ojee, het is al bijna december,” waarschuwde een andere alleenstaande collega mij eind november. “Ik vind dat zo’n rotmaand. Met al die feestdagen. En dan zit ik bij familie als enige vrijgezel daar. Zonder partner. Zonder gezin. En ik vind het dan nog rotter dan de rest van het jaar.

Ik leg de schuld van deze verdrietige gevoelens bij de kerstpropaganda. En dan met name al die stomme, stomme, stomme films die ons van kinds af aan inprenten dat we met kerst toch echt de liefde moeten hebben gevonden. Dat we niet in ons eentje bij familie aan tafel moeten aanschuiven. Dat we dan losers van de maatschappij zijn. Want waarom is het ook dit jaar weer niet gelukt dan om iemand te vinden?

Continue reading Wat er mis is met december

Advertisements

National Palace Museum – Taipei

Taipei is de hoofdstad van Taiwan en zeker een bezoek waard. Wat zeg ik: je kan er niet niet geweest zijn. En als je in Taipei bent, dan is een bezoek aan het National Palace Museum een must. 🙂

Dit museum huist een enorme collectie van Chinese kunst, meubelen, brieven, tekeningen etcetera en gaat terug tot de Ming / Qing dynastie. Ooit verzameld door de Chinese overheid (door onder andere gewoon bij mensen in hun huis binnen te wandelen en te eisen dat deze hun schatten zouden weggeven). In China werd de collectie met name bewaard in de Verboden Stad, waar zij slechts door een beperkt aantal personen bekeken mocht worden. Later werd het opengesteld voor een groter publiek.

De hele collectie is (hoe wonderlijk) ook meerdere malen verplaatst, om haar voortbestaan te waarborgen. De laatste keer was tijdens de dreiging van het communistische regime. Dat was het moment waarop de collectie naar Taiwan is verhuisd. Ik herhaal het nog maar eens: ze hebben stiekem, onder de neus van het Communistische regime, de hele collectie op een boot geladen en die naar Taiwan vervoerd. En het is geen kleine collectie. Hij is zo groot dat ze regelmatig de tentoongestelde voorwerpen moeten rouleren, om uberhaupt alles te kunnen laten zien.

Kroonjuweel van de collectie is de jade kool. Toen ik vijf jaar geleden op bezoek was, was deze uitgeleend. Nu kon ik haar wel in levende lijve bewonderen.

Maar onweerstaanbaar voor mij zijn de schilderijen die tentoongesteld zijn. Hoe ze in die tijden al zo mooi en elegant met kleuren en lijnen konden werken… En hoe zorgvuldig ze gepreserveerd zijn gebleven. Hoe dichtbij we mogen komen. Wetende dat datzelfde doek waar we nu naar kijken, jaren geleden door iemand werd beschilderd. Dat het schilderij in een kamer heeft gehangen, die waarschijnlijk nu helemaal niet meer bestaat. Bewonderd door mensen die niet meer hier zijn.

Tijdreizen. Dit komt aardig in de buurt.

Continue reading National Palace Museum – Taipei

Een liefdesbrief aan Taroko Gorge

Oh Taroko, hoe meer tijd ik met je doorbracht, hoe verliefder ik op je werd. Bedankt voor de toffe looproutes en bedankt voor jouw schoonheid. Bedankt voor de indrukwekkende, soms hele droevige verhalen die je hebt verteld. Je bent soms dodelijk, en vaak (een beetje) gevaarlijk, maar je bent mooi en interessant genoeg om je ondanks dat toch beter te willen leren kennen.

Bedankt dat ik door bij jou te zijn nieuwe dingen kon ontdekken over mezelf. Dingen die ik met me mee ga dragen. Dingen die nog heel persoonlijk en rauw zijn en lastig om te omschrijven, maar waar ik zo dankbaar voor ben dat ik ze nu weet. Dingen die misschien alleen jij me kon leren.

Voor nu zeg ik dat ik ervan overtuigd ben dat je mooi bent in ieder seizoen, in de regen, in de mist, in de zon. En ik hoop, hoop, hoop ooit te kunnen zeggen dat ik je in al jouw seizoenen mee heb mogen maken. Tot ziens! ❤

Continue reading Een liefdesbrief aan Taroko Gorge

Taiwan in foto’s

18 oktober 2018: Mijn eerste volle dag in Taiwan. De vorige avond laat arriveerde ik in Hsinchu. Nog met flinke last van jetlag maakte ik een wandeling door de stad en belandde uiteindelijk in een bus op weg naar de haven. Voorin zaten aandoenlijke, oude dames uitgebreid en luid te kletsen en te lachen. Ze klonken opgetogen nerveus, omdat ze niet helemaal door hadden hoe de chipkaart voor het openbaar vervoer werkte. Ik voelde de bus brommen onder mijn schoenzolen. Bij iedere halte werd een vrolijk muziekje afgespeeld (dat doen de bussen daar soms). Ik zat een beetje achterin, met mijn hoofdtelefoon op, de muziek zachtjes aan om zo min mogelijk te missen van mijn omgeving. En van de stem binnenin mij die vertelde dat het helemaal goed ging komen.

Veel nieuwe vrienden, 10 treinritten, 5 geweldige hikes, talloze prachtige foto’s, 100 momenten waarop ik het ontzettend leuk met mezelf had alleen, 1 auto-ongeluk en 500 lekkere hapjes later kan ik het beamen: het is helemaal goed gekomen.

Continue reading Taiwan in foto’s

Tattoo

Rond mijn 16e wist ik het ergens al: ik zou ooit een tatoeage hebben. Waar ik die gedachte op baseerde, wist ik niet. Het permanente van een tatoeage trok mij namelijk totaal niet aan. Ik kon echt niks bedenken wat ik de rest van mijn leven in inkt op mijn huid zou willen hebben.

Naarmate ik ouder werd, kwam de gedachte af en toe nog wel eens terug: er komt een tattoo op jouw huid. Heel raar. Want nog steeds kon ik niks bedenken wat ik mooi genoeg zou vinden. En ik vind tatoeages op zich niet lelijk, en bij andere mensen zelfs heel mooi. Alleen bij mezelf, tja. Nee.

Een paar jaar geleden, op vakantie in Gran Canaria, kreeg ik voor de grap een plaatje op de achterkant van mijn schouder geplakt. Zo’n nep tatoeage die vroeger bij de kauwgom zat. Een bloemetje. Erg mooi. Maar ook wel fijn dat hij niet langer dan een paar weken bleef zitten. Toen was ik het wel weer zat. Zie je nou wel? zei ik tegen de gedachte. Een tattoo is niks voor mij.

Jawel zei de gedachte terug. Eens ga je een tattoo nemen. 

Continue reading Tattoo