Trouwdag

Vandaag geen bloemetjes in een vaas op tafel.

Niet wakker worden met een felicitatie en zachte lippen op de mijne.
Niet in elkaars armen herinneringen ophalen.
Hoe mooi we eruit zagen.
Mijn vaste grapje dat ik er in mijn hele leven nooit meer zo mooi uit zal zien, met dank aan mijn lieve visagist die zelfs nog touch-ups kwam doen.
En de jurk ❤
Hoe leuk de ambtenaar ons trouwde.
Hoe relaxed de hele dag verliep.
En hoe ontzettend leuk ons feest was. Zo leuk dat mijn vrienden en zelfs collega’s het er nog over hebben.

Extatisch in de taxi op de weg naar het hotel. Met het besef dat we vanaf toen tot altijd ook echt samen zouden zijn. Samen wonen. Iedere avond samen in bed stappen.

Met een vertederde lach terugdenken aan de morning after, toen we wakker werden in onze torenkamer.
Voor het eerst iemand beminnen. Elkaar. De bizarre, bijzondere, aandoenlijke ervaring van samen iets heel nieuws ontdekken met iemand die heel vertrouwd is.
Het hotelpersoneel dat een half uur erna binnenkwam, met ontbijt op bed en champagne.
Alsof ze het wisten.

Dat moment in het heden nog eens dunnetjes overdoen, alleen dan een stuk soepeler. Vandaag niet.

Vandaag geen foto’s op social media, met een lieve boodschap erbij.

Geen reservering in een restaurant om naar uit te kijken.

Maar ook geen spanningen.

Niet genadeloos geconfronteerd worden met het besef van hoe uitzinnig gelukkig we toen waren… en automatisch vergelijken met het heden.

Niet geforceerd blij alle felicitaties in ontvangst nemen.

Geen vrolijkliefdevolle post op social media plaatsen, terwijl er een steen in mijn maag ligt.

Geen beladen stilte tussen ons in aan tafel.

Voor het eerst in 6 jaar is het weer gewoon 5 oktober.

Advertisements

Het begin van het einde

“Misschien is het goed voor je om even het huis uit te gaan.” Ik spreek de woorden uit voordat ik het door heb. Jij kijkt verrast op. Aan de manier waarop je verrast bent, merk ik dat je ergens al langer erop wacht dat ik deze woorden zeg.

Continue reading Het begin van het einde

Wayfarers

Toen ik op de middelbare school zat, raakte ik geobsedeerd van het idee een Wayfarer-zonnebril te hebben. En dat alles door het liedje van Don Henley – Boys Of Summer. We gingen met scouting iedere zomer op kamp. In de zon, op de fiets. Op de achterbank van auto’s meezingen met de radio. ‘s Avonds met z’n allen rond het kampvuur. ‘s Nachts de jongens die stiekem onze tent in kropen. Maar het was allemaal heel onschuldig. En vooral zorgeloos. Een grote, gelukkige hippy-esque bende.

Boys Of Summer herinnerde mij steevast aan de zomerkampen en bracht (en brengt nog steeds) een heerlijk nostalgisch gevoel in mijn voort. En de Wayfarer ook, omdat die in het nummer zat.

Continue reading Wayfarers

Van begin tot eind

Ik weet nog de eerste keer dat we elkaar zagen. Op de universiteit. Het werkcollege was al begonnen en je zwaaide de deur open. Je dansende, donkere krulhaar. De weken erna regelmatig oogcontact, naar elkaar lachen. Een voorzichtig gesprek in de tentamenperiode voor kerst. Samen avondeten in de mensa. Vlinders in mijn buik in de trein op weg naar huis. Jij die een paar weekjes later ‘spontaan’ met me meereed naar Eindhoven, terwijl je eigenlijk de totaal andere kant op moest. Samen in een opwelling besluiten daar naar de film te gaan. The pursuit of happyness. Je boog je met een vanzelfsprekendheid naar mij toe om mij op mijn lippen te kussen toen we afscheid namen op het station. Ik zwevend in de trein; ik had geluk gevonden.

Continue reading Van begin tot eind