Hsinchu – het Chicago van Taiwan

Taiwan, zucht. Zit ik mijzelf nog regelmatig te knijpen dat ik zo stoer ben geweest, tegelijkertijd is het besef wel echt binnengekomen. Ik ben gegaan.

Want ik stond er echt. Op een dinsdagavond op Schiphol. Met mijn backpack. Alleen (niet helemaal alleen natuurlijk, Schiphol is ontzettend druk).

Om 15 uur later mijn paspoort af te laten stempelen door de Taiwanese douane-medewerker. Ik had een hele leuke vlucht gehad en zelfs al een vriendinnetje gemaakt.

Het was van begin tot eind een geweldige trip. Misschien naar omstandigheden niet helemaal vlekkeloos. Zo ontweken ik en mijn broertje ternauwernood een groot treinongeval en een vallend stuk rotsblok en belandde ik in mijn eerste auto-ongeluk ooit. Maar wat het allemaal zo geweldig maakte, was mijn mindset. Ik heb vre-se-lijk hard genoten. Ik was compleet zorgeloos, maakte nieuwe vrienden met de snelheid van het licht en durfde alles.

Continue reading Hsinchu – het Chicago van Taiwan

Advertisements

Voornemens voor 2019

Blut en blij ga ik 2018 uit. En het was, absoluut, een heel interessant jaar. Nog nooit eerder was ik zo verdrietig. Maar nog nooit eerder was ik zo vrij. Of dankbaar. Dankbaar omdat ik mogelijkheden heb gekregen om nieuwe dingen te leren. Maar ook dankbaar naar mezelf, dat ik de kans heb aangegrepen om te leren. En te groeien.

Ik kan zeggen dat ik een betere vriend, zus en dochter ben dan ooit. Ik geef liefde zonder angst, zonder terughoudendheid. In mijn kwaliteiten als mogelijke partner heb ik een stuk minder vertrouwen, maar dat is denk ik ook wel logisch. En het geeft helemaal niet dat ik daar nog niet ben. Geen idee wanneer dat wel is, en wat ‘daar’ eigenlijk precies betekent.

Nog nooit eerder was mijn leven zo onzeker. Dat is verkeerd gezegd: het leven is natuurlijk altijd onzeker. Maar nog nooit eerder had ik het zo beseft. Vragen, die ik mezelf nooit stelde, komen nu op: Waar gaat het heen? Zal ik ooit wel moeder zijn? Iedereen om mij heen is gefocust, gaat trouwen, maakt baby’s, promoties op werk. En ik, ongeleid projectiel die ik ben, boek spontaan een vliegticket naar Taiwan. Maar daarin zie ik ook weer de schoonheid van het onzekere, het kan je brengen bij de mogelijkheid van zulke gave ervaringen. Juist als je jouw leven niet te strak plant. En dat is ook iets waar ik mee to terms moet komen: dat ik eigenlijk gewoon niet zo’n planner ben, ondanks dat ik wel 11 jaar lang in een relatie heb gezeten met iemand die juist wel was van de vijf-/ tien jaren plannen.

Maar, pakketje tegenstrijdigheid die ik ben, wil ik toch wel wat plannetjes maken voor 2019. Om mezelf een beetje uit te dagen. Omdat ik heus wel diep van binnen weet wat mij gelukkig maakt. En om niet aan het eind van 2019 te zeggen dat ik het hele jaar in een YouTube black hole heb gespendeerd :’).

Continue reading Voornemens voor 2019

Een liefdesbrief aan Taroko Gorge

Oh Taroko, hoe meer tijd ik met je doorbracht, hoe verliefder ik op je werd. Bedankt voor de toffe looproutes en bedankt voor jouw schoonheid. Bedankt voor de indrukwekkende, soms hele droevige verhalen die je hebt verteld. Je bent soms dodelijk, en vaak (een beetje) gevaarlijk, maar je bent mooi en interessant genoeg om je ondanks dat toch beter te willen leren kennen.

Bedankt dat ik door bij jou te zijn nieuwe dingen kon ontdekken over mezelf. Dingen die ik met me mee ga dragen. Dingen die nog heel persoonlijk en rauw zijn en lastig om te omschrijven, maar waar ik zo dankbaar voor ben dat ik ze nu weet. Dingen die misschien alleen jij me kon leren.

Voor nu zeg ik dat ik ervan overtuigd ben dat je mooi bent in ieder seizoen, in de regen, in de mist, in de zon. En ik hoop, hoop, hoop ooit te kunnen zeggen dat ik je in al jouw seizoenen mee heb mogen maken. Tot ziens! ❤

Continue reading Een liefdesbrief aan Taroko Gorge

Tattoo

Rond mijn 16e wist ik het ergens al: ik zou ooit een tatoeage hebben. Waar ik die gedachte op baseerde, wist ik niet. Het permanente van een tatoeage trok mij namelijk totaal niet aan. Ik kon echt niks bedenken wat ik de rest van mijn leven in inkt op mijn huid zou willen hebben.

Naarmate ik ouder werd, kwam de gedachte af en toe nog wel eens terug: er komt een tattoo op jouw huid. Heel raar. Want nog steeds kon ik niks bedenken wat ik mooi genoeg zou vinden. En ik vind tatoeages op zich niet lelijk, en bij andere mensen zelfs heel mooi. Alleen bij mezelf, tja. Nee.

Een paar jaar geleden, op vakantie in Gran Canaria, kreeg ik voor de grap een plaatje op de achterkant van mijn schouder geplakt. Zo’n nep tatoeage die vroeger bij de kauwgom zat. Een bloemetje. Erg mooi. Maar ook wel fijn dat hij niet langer dan een paar weken bleef zitten. Toen was ik het wel weer zat. Zie je nou wel? zei ik tegen de gedachte. Een tattoo is niks voor mij.

Jawel zei de gedachte terug. Eens ga je een tattoo nemen. 

Continue reading Tattoo

De kamer met de altijd dichte deur

Er is een kamer in het huis waarvan de deur tegenwoordig altijd dicht is. In het huis is op het eerste gezicht tegenwoordig geen fysiek bewijs meer te vinden van dat ik ooit getrouwd ben geweest. Oké, op zijn account op de Playstation 4 en een verdwaalde brief van een pensioenfonds over onze scheiding na dan. Het laat zich niet moeilijk raden waar de overige fysieke memento’s zijn gebleven.

De kamer was nooit echt in gebruik en is uiteindelijk getransformeerd tot een soort rommelhok. In de aanloop naar de scheiding heeft X er ooit een keer een halve middag besteed in een poging orde op zaken te stellen. Hij raakte toen zo overspoeld door alle herinneringen die werden getriggerd door diverse spullen dat hij naar eigen zeggen de hele tijd heeft gehuild. Hij heeft ze dan ook bij mij gelaten in de scheiding. Aan mij dus de nobele taak om de laatste tastbare herinneringen aan een relatie van 11 jaar te preserveren en gaaf te houden. Maar ook voor mij, de bikkel van ons tweetjes, is het een stap-voor-stap proces.

Continue reading De kamer met de altijd dichte deur