Full circle

Vlak nadat ik mijn ticket had geboekt naar Taiwan, postte ik op Facebook een foto. Gewoon een zelfportret. Niks bijzonders. De eerste persoon die reageerde: de Taiwanese gids die we vijf jaar geleden hadden toen we Taiwan bezochten met een georganiseerde rondreis.

Ik ging natuurlijk terug reageren en gaf aan dat ik Taiwan zou bezoeken die maand. We zouden elkaar helaas niet zien, omdat hij tot het einde van het jaar volgeboekt zat met vijfdaagse pakketreizen (wat ik begrijp, hij is echt een hele goede en leuke gids).

Later in Taiwan zou ik tegen mijn broertje zeggen dat dit (zijn reageren op mijn foto) voor mij een bevestiging was dat ik er goed aan had gedaan om dat vliegticket te boeken. Mijn broertje zei vervolgens tegen mij dat ik erg dramatisch aan het doen was.

De gids, Alan, volgde mij op Facebook en liet ook leuke reacties achter bij de foto’s die ik plaatste tijdens de reis. Zo bleven we toch nog contact houden, ook al zagen we elkaar niet :).

Op de laatste volle dag van mijn vakantie was mijn broertje ook vrij. Samen maakten we een dagtrip naar Sun Moon Lake. Dit zouden we eigenlijk een dag eerder doen, maar we hadden allebei een te grote kater van een Halloweenparty de vorige avond (zonde, ik weet het). 33 km fietsen om dat meer heen… Hij was vijf jaar geleden ziek toen we het meer bezochten, dus hij heeft er niks van gezien. Ik dacht dat de fietstocht om het meer dan wel de beste manier zou zijn, ook omdat het bezoek maar één dag zou duren. Op de route zit ook een hoge Pagode. We fietsten vol langs de heuvel die naar de Pagode zou leiden. Mijn broertje, omdat hij niet wist hoe leuk de Pagode is en ik omdat ik fietsen eigenlijk helemaal niet leuk vind. En 33 km al helemaal niet. We hielden kort daarna een kleine stop en ik begon spijt te krijgen. En te zeggen dat ik terug wilde om hem de Pagode te laten zien. Hij had er eigenlijk helemaal geen zin in, maar ik zei dat het echt de moeite waard was. En zoals met alles als je maar 1 dag op bezoek bent: er is niks wat je kan uitstellen tot morgen, dus we gaan het gewoon nu doen. We maakten dus rechtsomkeert.

Terwijl we de heuvel naar de Pagode op aan het ploeteren waren, moesten we ons een weg banen door een groep toeristen. Op een gegeven moment werd het een beetje ondoenlijk en besloot ik de bel te rinkelen. De gids riep tegen de mensen dat ze moesten uitkijken, draaide zich om naar ons en…

“Alan!!”

“Louise!!”

Grijnzen van oor tot oor. Verbazing bij hem “What are you doing here? Yesterday on Facebook I saw that you were all the way up in Hsinchu!”

We zijn met hem en zijn tourgroep meegelopen naar de Pagode (die nog net zo cool was als ik me herinnerde).

En uiteraard maakten we foto’s om dit leuke toeval vast te leggen.

In de bus op de terugweg naar het hotel kon ik het niet laten en kraaide tegen mijn broertje: “Zie je wel!? Het had zo moeten zijn! Alles wat er deze reis gebeurd is, heeft ertoe geleid dat we Alan hebben ontmoet!”

Ik zette me schrap voor zijn: “Wat doe je weer dramatisch!” – reactie. Maar die bleef uit.

Hij draaide zich naar mij toe. “Ja” zei hij. “Het was precies goed. Het had zo moeten zijn.”

Advertisements

2 thoughts on “Full circle”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s