Voornemens voor 2019

Blut en blij ga ik 2018 uit. En het was, absoluut, een heel interessant jaar. Nog nooit eerder was ik zo verdrietig. Maar nog nooit eerder was ik zo vrij. Of dankbaar. Dankbaar omdat ik mogelijkheden heb gekregen om nieuwe dingen te leren. Maar ook dankbaar naar mezelf, dat ik de kans heb aangegrepen om te leren. En te groeien.

Ik kan zeggen dat ik een betere vriend, zus en dochter ben dan ooit. Ik geef liefde zonder angst, zonder terughoudendheid. In mijn kwaliteiten als mogelijke partner heb ik een stuk minder vertrouwen, maar dat is denk ik ook wel logisch. En het geeft helemaal niet dat ik daar nog niet ben. Geen idee wanneer dat wel is, en wat ‘daar’ eigenlijk precies betekent.

Nog nooit eerder was mijn leven zo onzeker. Dat is verkeerd gezegd: het leven is natuurlijk altijd onzeker. Maar nog nooit eerder had ik het zo beseft. Vragen, die ik mezelf nooit stelde, komen nu op: Waar gaat het heen? Zal ik ooit wel moeder zijn? Iedereen om mij heen is gefocust, gaat trouwen, maakt baby’s, promoties op werk. En ik, ongeleid projectiel die ik ben, boek spontaan een vliegticket naar Taiwan. Maar daarin zie ik ook weer de schoonheid van het onzekere, het kan je brengen bij de mogelijkheid van zulke gave ervaringen. Juist als je jouw leven niet te strak plant. En dat is ook iets waar ik mee to terms moet komen: dat ik eigenlijk gewoon niet zo’n planner ben, ondanks dat ik wel 11 jaar lang in een relatie heb gezeten met iemand die juist wel was van de vijf-/ tien jaren plannen.

Maar, pakketje tegenstrijdigheid die ik ben, wil ik toch wel wat plannetjes maken voor 2019. Om mezelf een beetje uit te dagen. Omdat ik heus wel diep van binnen weet wat mij gelukkig maakt. En om niet aan het eind van 2019 te zeggen dat ik het hele jaar in een YouTube black hole heb gespendeerd :’).

Continue reading Voornemens voor 2019

Advertisements

Wat er mis is met december

Ojee, het is al bijna december,” waarschuwde een andere alleenstaande collega mij eind november. “Ik vind dat zo’n rotmaand. Met al die feestdagen. En dan zit ik bij familie als enige vrijgezel daar. Zonder partner. Zonder gezin. En ik vind het dan nog rotter dan de rest van het jaar.

Ik leg de schuld van deze verdrietige gevoelens bij de kerstpropaganda. En dan met name al die stomme, stomme, stomme films die ons van kinds af aan inprenten dat we met kerst toch echt de liefde moeten hebben gevonden. Dat we niet in ons eentje bij familie aan tafel moeten aanschuiven. Dat we dan losers van de maatschappij zijn. Want waarom is het ook dit jaar weer niet gelukt dan om iemand te vinden?

Continue reading Wat er mis is met december

National Palace Museum – Taipei

Taipei is de hoofdstad van Taiwan en zeker een bezoek waard. Wat zeg ik: je kan er niet niet geweest zijn. En als je in Taipei bent, dan is een bezoek aan het National Palace Museum een must. 🙂

Dit museum huist een enorme collectie van Chinese kunst, meubelen, brieven, tekeningen etcetera en gaat terug tot de Ming / Qing dynastie. Ooit verzameld door de Chinese overheid (door onder andere gewoon bij mensen in hun huis binnen te wandelen en te eisen dat deze hun schatten zouden weggeven). In China werd de collectie met name bewaard in de Verboden Stad, waar zij slechts door een beperkt aantal personen bekeken mocht worden. Later werd het opengesteld voor een groter publiek.

De hele collectie is (hoe wonderlijk) ook meerdere malen verplaatst, om haar voortbestaan te waarborgen. De laatste keer was tijdens de dreiging van het communistische regime. Dat was het moment waarop de collectie naar Taiwan is verhuisd. Ik herhaal het nog maar eens: ze hebben stiekem, onder de neus van het Communistische regime, de hele collectie op een boot geladen en die naar Taiwan vervoerd. En het is geen kleine collectie. Hij is zo groot dat ze regelmatig de tentoongestelde voorwerpen moeten rouleren, om uberhaupt alles te kunnen laten zien.

Kroonjuweel van de collectie is de jade kool. Toen ik vijf jaar geleden op bezoek was, was deze uitgeleend. Nu kon ik haar wel in levende lijve bewonderen.

Maar onweerstaanbaar voor mij zijn de schilderijen die tentoongesteld zijn. Hoe ze in die tijden al zo mooi en elegant met kleuren en lijnen konden werken… En hoe zorgvuldig ze gepreserveerd zijn gebleven. Hoe dichtbij we mogen komen. Wetende dat datzelfde doek waar we nu naar kijken, jaren geleden door iemand werd beschilderd. Dat het schilderij in een kamer heeft gehangen, die waarschijnlijk nu helemaal niet meer bestaat. Bewonderd door mensen die niet meer hier zijn.

Tijdreizen. Dit komt aardig in de buurt.

Continue reading National Palace Museum – Taipei

Een liefdesbrief aan Taroko Gorge

Oh Taroko, hoe meer tijd ik met je doorbracht, hoe verliefder ik op je werd. Bedankt voor de toffe looproutes en bedankt voor jouw schoonheid. Bedankt voor de indrukwekkende, soms hele droevige verhalen die je hebt verteld. Je bent soms dodelijk, en vaak (een beetje) gevaarlijk, maar je bent mooi en interessant genoeg om je ondanks dat toch beter te willen leren kennen.

Bedankt dat ik door bij jou te zijn nieuwe dingen kon ontdekken over mezelf. Dingen die ik met me mee ga dragen. Dingen die nog heel persoonlijk en rauw zijn en lastig om te omschrijven, maar waar ik zo dankbaar voor ben dat ik ze nu weet. Dingen die misschien alleen jij me kon leren.

Voor nu zeg ik dat ik ervan overtuigd ben dat je mooi bent in ieder seizoen, in de regen, in de mist, in de zon. En ik hoop, hoop, hoop ooit te kunnen zeggen dat ik je in al jouw seizoenen mee heb mogen maken. Tot ziens! ❤

Continue reading Een liefdesbrief aan Taroko Gorge

Taiwan in foto’s

18 oktober 2018: Mijn eerste volle dag in Taiwan. De vorige avond laat arriveerde ik in Hsinchu. Nog met flinke last van jetlag maakte ik een wandeling door de stad en belandde uiteindelijk in een bus op weg naar de haven. Voorin zaten aandoenlijke, oude dames uitgebreid en luid te kletsen en te lachen. Ze klonken opgetogen nerveus, omdat ze niet helemaal door hadden hoe de chipkaart voor het openbaar vervoer werkte. Ik voelde de bus brommen onder mijn schoenzolen. Bij iedere halte werd een vrolijk muziekje afgespeeld (dat doen de bussen daar soms). Ik zat een beetje achterin, met mijn hoofdtelefoon op, de muziek zachtjes aan om zo min mogelijk te missen van mijn omgeving. En van de stem binnenin mij die vertelde dat het helemaal goed ging komen.

Veel nieuwe vrienden, 10 treinritten, 5 geweldige hikes, talloze prachtige foto’s, 100 momenten waarop ik het ontzettend leuk met mezelf had alleen, 1 auto-ongeluk en 500 lekkere hapjes later kan ik het beamen: het is helemaal goed gekomen.

Continue reading Taiwan in foto’s