Tattoo

Rond mijn 16e wist ik het ergens al: ik zou ooit een tatoeage hebben. Waar ik die gedachte op baseerde, wist ik niet. Het permanente van een tatoeage trok mij namelijk totaal niet aan. Ik kon echt niks bedenken wat ik de rest van mijn leven in inkt op mijn huid zou willen hebben.

Naarmate ik ouder werd, kwam de gedachte af en toe nog wel eens terug: er komt een tattoo op jouw huid. Heel raar. Want nog steeds kon ik niks bedenken wat ik mooi genoeg zou vinden. En ik vind tatoeages op zich niet lelijk, en bij andere mensen zelfs heel mooi. Alleen bij mezelf, tja. Nee.

Een paar jaar geleden, op vakantie in Gran Canaria, kreeg ik voor de grap een plaatje op de achterkant van mijn schouder geplakt. Zo’n nep tatoeage die vroeger bij de kauwgom zat. Een bloemetje. Erg mooi. Maar ook wel fijn dat hij niet langer dan een paar weken bleef zitten. Toen was ik het wel weer zat. Zie je nou wel? zei ik tegen de gedachte. Een tattoo is niks voor mij.

Jawel zei de gedachte terug. Eens ga je een tattoo nemen. 

En toen was het januari 2018. Ik had net een hele belangrijke levensles geleerd. Over mezelf. Over hoe ik met situaties omging. Ik had net met heel veel pijn en moeite voor het eerst van mijn leven een heel oud patroon bij mezelf doorbroken en was weggeblazen, verbaasd en verrukt over de groei die ik daardoor maakte. Ik beloofde mezelf dat ik deze les nooit meer wilde vergeten, maar was als de dood dat ik weer zou wegglijden in oud vertrouwd gedrag.

En toen viel langzaam alles op zijn plek. Ik heb dat 8-9 maanden lang laten gebeuren. Maar al snel werd duidelijk wat een tattoo voor mij zou kunnen betekenen. En al snel kreeg ik een heel vastomlijnd idee van hoe hij eruit zou kunnen komen te zien. De locatie was ook bijna meteen duidelijk. Weg gingen alle ideetjes over de rug, of zijkant. Het moest een plek zijn waar ik hem iedere dag hard en goed tegen zou komen.

Ik vond het een hele persoonlijke beslissing en ik wilde hem daarom ook graag heel persoonlijk maken. Zonder meningen of ideeën van buitenaf. De enige persoon die ik het vertelde was een goede vriendin, zij stelde me ook voor aan de tattoo artist die hem uiteindelijk zou zetten.

In de aanloop naar de afspraak gebeurde er iets geks. Iedere keer als ik naar de plek staarde waar de tattoo zou komen, voelde deze een beetje kaal aan. Dat was eigenlijk voor mij de allerlaatste bevestiging dat het ging gebeuren.

Op 18 september 2018 meldde ik me samen met mijn vriendin bij de tattoo zaak. Die dag had ik het alleen nog aan mijn broertje en een andere goede vriendin verteld. Echt als mededeling, niet meer als iets waar ik nog over na aan het denken was. En oja, ik vertelde het ook aan een van de mannen die ik aan het daten was. Daar moet ik met mezelf nog even een gesprekje over voeren, waarom ik dat nodig vond :$

Bij het zien van het ontwerp, speciaal voor mij gemaakt, moest ik wel weer even slikken bij het idee dat het zo permanent was. Ook voelde er iets off aan het ontwerp. Mijn vriendin zag mijn twijfel en sprak mij erop aan. Wat ben ik blij dat ik haar had meegenomen. Ik stelde een kleine aanpassing voor, gewoon op gevoel. Het meisje dat de tatoeage zou gaan zetten stelde zich heel erg flexibel op en ging meteen aan de slag voor mij. En bij het zien van het aangepaste ontwerp wist ik het meteen: daar ben je dus.

Nu siert hij de binnenkant van mijn linker onderarm. Mijn tatoeage. Persoonlijk. Helemaal voor mij. Alsof hij er altijd heeft gezeten. Wijdt zich enthousiast aan zijn taak om mij te blijven herinneren aan mijn Grote Levensles.

Ik kijk om naar het meisje van 16 die ik toen was, toen de gedachte mij voor het eerst bezocht. En geef haar een glimlach en een dikke knipoog. De cirkel is eindelijk, 14 jaar later, rond. Wat ironisch is, omdat er twee cirkels in de tattoo zijn verwerkt :’).

img_0085

Advertisements

8 thoughts on “Tattoo”

  1. De tattoo is mooi geworden! Ik zie graag tattoo’s in hun eenvoud, zoals die van jou. Ik wil er ooit ook één, maar heb precies moeite om die stap te zetten. Ook weet ik nog niet exact wat ik wil en toch weet ik het weer wel. Vreemde eend ben ik, haha.

    Like

  2. Oh wow… wat is dit persoonlijk en wat een sterke betekenis geeft het. Ook zo letterlijk. Ik zie jouw verhaal en groei er gewoon in.

    Zelf heb ik een paar weken terug in Christchurch een tattoo laten zetten. Daar heb ik absoluut niet jaren over nagedacht. Maar ik wist dat het een ontwerp met een wereldbol moest zijn om mijn reizen te symboliseren. De maori artiest heeft ook meerdere elementen er in verwerkt. Veel tattoos heb ik laten zetten tijdens het reizen. Dat is voor mij juist onderdeel van de symboliek.

    Like

    1. Supertof dat je dat gewoon op reis doet, in het buitenland 🙂 En heel mooi, ik kan me dan voorstellen dat je juist dan heel veel verschillende toffe stijlen op je lijf krijgt!

      Like

  3. De plek en de eenvoud zijn prachtig. Ik vind de meeste tattoos dus niet mee Ik wil na de dood van mijn oma een hartje met ene kettinkje eraan. Die heb ik en die wilde ik ook om mijn pols als tattoo. Hoewel het idee er is, weet ik dus niet of ‘ie er ooit gaat komen zo zeker als jij ben ik niet.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s