De kamer met de altijd dichte deur

Er is een kamer in het huis waarvan de deur tegenwoordig altijd dicht is. In het huis is op het eerste gezicht tegenwoordig geen fysiek bewijs meer te vinden van dat ik ooit getrouwd ben geweest. Okรฉ, op zijn account op de Playstation 4 en een verdwaalde brief van een pensioenfonds over onze scheiding na dan. Het laat zich niet moeilijk raden waar de overige fysieke memento’s zijn gebleven.

De kamer was nooit echt in gebruik en is uiteindelijk getransformeerd tot een soort rommelhok. In de aanloop naar de scheiding heeft X er ooit een keer een halve middag besteed in een poging orde op zaken te stellen. Hij raakte toen zo overspoeld door alle herinneringen die werden getriggerd door diverse spullen dat hij naar eigen zeggen de hele tijd heeft gehuild. Hij heeft ze dan ook bij mij gelaten in de scheiding. Aan mij dus de nobele taak om de laatste tastbare herinneringen aan een relatie van 11 jaar te preserveren en gaaf te houden. Maar ook voor mij, de bikkel van ons tweetjes, is het een stap-voor-stap proces.

De kamer huist, behalve ons oude bed, een bijzondere collectie van vergeten passies, nostalgische boeken, dvd’s en cd’s, foto-albums, geschreven herinneringen en op het eerste oog onschuldige, zakelijk saai ogende spullen die toch hele heftige emoties triggeren. Pijn. Een verdrietige vibe voel ik als ik de kamer in stap. En daarom kom ik er niet graag. Ik heb alles opgeruimd, een plekje gegeven in de Billy boekenkast in de hoek. Wie wil kan een rondleiding krijgen in ons ‘Museum van verdriet’. Inclusief persoonlijk verhaal van de gids bij de tentoongestelde voorwerpen.

Maar er komt een einde aan. Ik heb mezelf namelijk beloofd om dit prachtigmooie huis een eerlijke kans te geven. En dat doe ik natuurlijk niet als ik een kamer zodanig inricht dat ook stoere ik regelmatig mijn tranen moet verbijten als ik binnenstap.

Daarom staat mijn sporttas in de kamer. Zodat ik er toch iedere week even binnenkom. En mezelf dwing om na te denken over wat ik wรฉl met de kamer wil. Een logeerkamer ervan maken? Maar zoveel loges zal ik niet krijgen en dan kom ik er alsnog amper…ย  En bovendien, misschien voelt zo’n loge de verdrietige vibe ook? Het laatste wat ik wil is mijn gasten traumatiseren. Een ander voorstel dan. Langzaam vormt zich het idee om een kamer te maken helemaal voor mij alleen. Met dingen erin die ik supercool vind. En ik merk dat het idee mij blij maakt.

Dus dat is het plan: een kamer maken waar ik zeker weten enthousiast van word. Waarvan de deur niet meer dichtgaat. En de vibe gewoon blij is. Maar… ook hier weer stap voor stap te werk gaan. Want ik word niet bepaald enthousiast van ons trouwalbum dat mij daar verward en verdrietig staat aan het kijken, maar ik ben er toch ook nog niet klaar voor om het nu al in een doos op zolder weg te stoppen.

Je kan jezelf niet dwingen om blij te worden als je nog niet helemaal klaar bent met verdrietig zijn.

โค

 

 

Advertisements

6 thoughts on “De kamer met de altijd dichte deur”

  1. Mooie laatste zin. Het is moeilijk om een periode af te sluiten en toch moet het ooit gebeuren. Maar we mogen ook verdrietig zijn en daar onze tijd voor nemen. Je komt er wel uit wat je gaat doen met die kamer ๐Ÿ™‚

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s