Wennen

Waar ik het meest aan moest wennen toen X en ik uit elkaar gingen, was alleen zijn. Vanaf mijn 18e was ik zelden tot nooit alleen. Met huisgenoten tijdens mijn studie en X na mijn studie, was het misschien hooguit een dag of twee per keer die ik in mijn eentje moest vullen.

In het begin vond ik het vreselijk. Ik heb mezelf min of meer gedwongen om helemaal in de eenzaamheid te duiken, want ik moest er vroeg of laat toch wel aan geloven. Dus maar zo vroeg mogelijk. En zo kwam het dat ik avonden en weekenden alleen met mijn ziel onder mijn arm door het huis sukkelde. In tranen, of compleet apathisch. Als ik terugkijk op die periode, moet ik wel een beetje gniffelen om hoe dramatisch ik bezig was, maar ik herinner me heus wel dat ik het echt heel tragisch vond. Het voelde als cold turkey afkicken. Geen menselijk kacheltje naast me in bed, niemand om mijn ei te pas en te onpas bij te dumpen. Mijn eerste gesprek van de dag pas hebben als ik op werk aankom.

Langzaam ging ik beseffen dat er ook wel wat voordelen zitten aan alleen zijn. Mijn favoriete muziek lekker hard aanzetten. Alles in mijn eigen ritme doen. Opruimen als ik daar zin in heb.

En toen ik er eenmaal achter was dat ikzelf toch ook wel een leuk persoon ben, ging ik steeds vaker en liever tijd met mezelf doorbrengen. Met mijn camera op pad, plaatjes schieten. Lachen om mijn eigen grapjes. Tegen mezelf praten. Kan mij het schelen. Ik heb onwijs veel lol met mezelf.

Het is echt leuk geworden. Alle dingen.die.ik.nog.nooit.eerder.zelf.gedaan.heb, zoals verzekeringen, de bandenspanning van mijn auto regelen, veranderden van enge obstakels in bergen met zelfvertrouwen zodra ik ze eenmaal overwonnen had.

En sinds Red Dead Redemption 2 uit is, in combinatie met dit weer, kan ik niet echt meer een reden bedenken waarom ik het huis uit zou willen gaan.

Alleen slapen is heerlijk. Zo gewend ben ik eraan, dat toen voor het eerst weer een keer een man bleef slapen (over mijn date verhalen later meer) ik me niet echt raad wist. Uren achter elkaar lag ik wakker naast hem, naar zijn zachte gesnurk te luisteren. Schapen tellen, streng tegen mezelf zeggen dat ik me niet zo aan moest stellen; ik weet toch dondersgoed hoe het is om naast iemand te slapen… niks hielp om in slaap te vallen.

En zo slijt ik mijn dagen tegenwoordig het liefst. Gamen, lezen, schrijven, wandelen. De dingen doen die ik graag doe. Glimlachen om appjes die binnenkomen van mensen, waaruit blijkt dat ze aan me denken. En dan lekker verder schuifelen in mijn huis, ja, het huis dat inmiddels helemaal van mij is <3. Aan het eind van de dag in het midden van mijn bed slapen. Alleen.

Ik ben gewend aan alleen zijn.

Maar eerlijk is eerlijk. Als ik op een appje van een vriendin antwoord met de vraag of we ergens een hapje zullen eten en we vervolgens drie uur lang goede gesprekken hebben en veel lachen. Als ik met roze wangetjes terugkom van een heerlijke paardrijles met allemaal leuke mensen. Als een jongen uit de kicksboks jeugd mij 16 schat en echt niet kan geloven dat ik 30 ben en ik naar die tieners kijk en mijn hart voel uitzetten (zo prachtig jong! met nog zoveel te ontdekken van het leven!), dan moet ik toch aan mezelf bekennen: ik ben een heel leuk persoon, maar laat me niet teveel wennen aan de eenzaamheid.

Advertisements

4 thoughts on “Wennen”

  1. Ik woon nog thuis en ben het gewend dat er iemand is wanneer ik thuis kom, op elk moment van de dag. Als dat dan niet zo is en ik weet dat ze weg zijn voor, zeg maar een uur of 2 ofzo dan heb ik het precies moeilijk na een tijdje. Dan vraag ik me af waar ze blijven en wanneer ik mijn verhaal van de dag kan doen. En toch kan ik genieten van wat quality-time on my own, zo op zijn tijd. Al mag die niet te lang duren. Ik denk dat dit komt omdat ik het niet gewend ben om ‘alleen’ te zijn.. Ik weet echt niet wat dat zou geven mocht ik op een dag alleen gaan wonen..

    Like

  2. Bedenk maar zo… je kan ook ontzettend eenzaam zijn bij een een relatie of zelfs al word je omringd door een grote groep mensen. Of alleen zijn, maar je nooit eenzaam voelen, maar gewoon af en toe eens alleen. En als je dat laatste bent, ben je toch ook een gezegend mens.

    In ieder geval, alleen zijn is zo leerzaam. Ik wil mijn kinderen stimuleren om nooit vanuit huis te gaan samenwonen. Dat kan altijd nog. Zelfs als ze een relatie hebben, eerst op jezelf. Vóór jezelf leren zorgen en weten dat je het allemaal redt. Ik had het zelf niet anders gewild. Het was/ is zo waardevol!

    Like

    1. Het is leerzaam! Het is niet altijd leuk, maar ik merk dat ik zoveel over mezelf leer. En ook, als ik weer met mensen afspreek, dat ik veel meer concentratie heb voor hun verhalen (terwijl ik vroeger echt in mijn hoofd nog teveel met mijn eigen dingen bezig kon zijn voor mijn gevoel). Dus al met al, ben ik er heel positief over. Al zijn er echt wel momenten dat ik die behoefte aan externe aandacht nog niet helemaal onder controle heb haha.

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s