Twix

Toen X bijna drie maanden het huis uit was, kreeg ik een bericht van iets waar ik al een tijdje mee bezig was: de konijnenopvang vlakbij mijn huis deelde me mee dat ik een koppel konijntjes mocht adopteren. Het zit namelijk zo: konijnen zijn eigenlijk heel verkeerd begrepen huisdieren. Ze zien er schattig en knuffelbaar uit. En doordat ze zo klein zijn, denken mensen ook dat ze low maintenance zijn en ‘gezellig’ de hele dag in een hokje mogen zitten. Het valt allemaal vies tegen. Konijnen houden doorgaans niet zo van knuffelen en opgepakt worden. Het zijn namelijk prooidieren en hun instinct denkt nog steeds dat ze worden opgepakt door een roofvogel als hun pootjes van de grond gaan. Daarnaast hebben konijnen ontzettend veel beweging nodig. En ook moeten konijnen met een maatje zijn. De hele dag alleen in een hok zitten is rampzalig voor ze. Het gevolg: veel mensen gooien de handdoek in de ring en daardoor ontstaan overvolle konijnen asiels. Omdat ik dat zo zielig vond en ik toch best een grote achtertuin heb, bedacht ik me dat ik best wel twee konijntjes onder mijn hoede kon nemen. Ik had als kind zijnde ook een konijntje gehad (ook al kreeg dat konijn heel veel vrijheid, met de wetenschap van nu weten we dat konijnen altijd een maatje nodig hebben en niet alleen gehouden mogen worden) en die was bijna 10 geworden. Ik had er dus wel vertrouwen in dat ik dit moest kunnen doen.

IMG_5990

En zo kwamen Bounty en Twix. Ik was al hun derde huisje. En ze waren allebei natuurlijk heel bang en timide. Maar wel ontzettend lief. Met heel veel geduld en alle liefde die ik kon geven (ik had niet echt meer iemand anders om het aan te geven :’)), probeerde ik ze vertrouwen te geven. Vertrouwen in mij, vertrouwen in het feit dat ze hier veilig waren, vertrouwen dat ze de rest van hun leven bij mij mogen blijven en hopelijk daarmee ook vertrouwen in hunzelf. Vertrouwen om te ontdekken en konijn te zijn.

Na twee maandjes van ze geruststellen met een vaste routine (ze wisten precies wanneer ze welk eten kregen), kwamen ze al een beetje meer los. Werden ze ietsje moediger. En toen werd Twix ziek. Heel erg ziek. Het was gas. “Zijn prognose is niet best,” vertelde de dierenarts me, voordat ze hem van me overnam om hem in de couveuse te leggen. Ondanks dat zowel zij als de eigenaar van de konijnenopvang me ervan verzekerden dat ik er niks aan kon doen, dat ik juist alles eraan gedaan had om zijn leven te redden, door meteen symptomen bij hem op te merken op basis van alles wat ik had gelezen (hij lag veel en stormde niet op zijn brokjes af), was ik ontroostbaar en zo teleurgesteld in mezelf. En de reden lag natuurlijk bij mijn eigen emotionele kwetsbaarheid: dit was de eerste echte verantwoordelijkheid die ik was aangegaan zonder mijn X. En waar had dat toe geleid: Twix was onder mijn zorg in levensgevaar gekomen. En bij konijntjes kan het dan nogal snel gaan.

En mijn hart brak keihard toen de dierenarts Twix ging onderzoeken. Hij stond tijdens het onderzoek rechtop op zijn achterpootjes op de behandeltafel, met zijn voorpootjes uitgestrekt naar mijn borst. Hij kroop zo helemaal weg in mijn armen, met zijn kopje in mijn nek, terwijl de dierenarts hem onderzocht. Dat had hij tot dan toe nooit gedaan. Hij was simpelweg doodsbang en klampte zich vast aan het enige vertrouwde dat hij in die ruimte kende: mij. Ik werd zo hard geraakt door het besef dat ik in zijn ogen alles was wat hij had. De persoon die hem zijn eten bracht. Die hem in leven hield. En ik was hem aan het falen.

IMG_6025
Na de dwangvoeding thuis
IMG_6027
Deze foto maakte ik voor de opvang. We gingen ons klaarmaken om voor de tweede keer naar de dierenarts te gaan, waar hij de couveuse in zou gaan. Het ging hier echt niet goed. Bounty probeert haar lichaamswarmte aan hem af te geven, want hij was flink af aan het koelen.

Die avond ging ik nog even langs om hem zijn lievelingseten te brengen. Kruiden en wortels. Hij had die dag nog niet willen eten of poepen. ‘s Avonds keek ik tot laat naar Bounty, in haar eentje in de grote ren.

Die nacht maakte Twix wonderbaarlijk genoeg een volledig herstel in zijn kleine couveuse. Ik werd de volgende ochtend door een jubelende assistent gebeld dat al zijn eten op was, er poepjes lagen en dat hij als een gek rond aan het springen was. Ik huilde van geluk en heb ze duizend keer bedankt voor alles wat ze voor hem hebben gedaan. Bij het meenemen kreeg ik het bericht: “Hij is weer helemaal de oude hoor!”

Twix bleek bij thuiskomst echter niet meer de oude. Hij at en dronk nog net zo gulzig als vanouds, maar hij leek opeens te leven zonder angst. Hij sprong op de tuinmeubelen. Hij rende rond. Hij kwam naar mij toe om aaitjes in ontvangst te nemen. En ging ‘gezellig’ bij de buren op bezoek, terwijl die een hond hebben. Panisch stond ik aan de andere kant van hek tegen hem te roepen dat hij als de sodemieter terug moest komen. Wonder boven wonder kwam hij braaf terug hoppen en keek me daarbij aan met een blik die zoiets had kunnen zeggen als: “Dame, ik heb de dood in de ogen aangekeken. Je denkt toch niet dat een hรณnd mij wat kan maken?”

IMG_E5938

Zijn enthousiasme werkte aanstekelijk op Bounty. Tegenwoordig staan er overal hekjes om ervoor te zorgen dat ze hun gezamenlijke ontdekkingstochten tot de achtertuin beperken. Ik word geassocieerd met een ‘all you can eat buffet’. Ze achtervolgen me door de tuin in de hoop dat er wat lekkers komt. En de tuin… is een ravage doordat Bounty helemaal gek is van graven. Mijn wens voor hun was al drie maanden nadat ze hier zijn komen wonen uitgekomen: ze voelen zich vrij om zich als echte konijnen te gedragen. Nieuwsgierig, vrolijk en vol energie. En met een enorme sloopdrang :’).

Aanvankelijk was ik vooral heel erg blij voor Twix, maar nu alweer een paar maanden later, zie ik grappig genoeg de gelijkenis met mijn eigen leven. Als ik besef welke ‘reis’ ik heb gemaakt. Van gebroken en verdrietig en bang voor wat komen gaat, naar met volle enthousiasme en een open hart in het leven staan. Mijn hart is geheeld, maar ik ben niet meer het meisje geworden die ik was toen ik voor het laatst gelukkig was (in de goede tijden met mijn X). Ik ben geheeld naar een totaal ander persoon. Een persoon die ik nog niet kende. En dat is, ironisch genoeg net zoals mijn kleine bruine konijntje nu doet, een persoon die leeft zonder angst. Mijn hart is zo hard gebroken. Ik heb een groot, zwart, verdriet in de ogen gekeken en zoveel pijn gevoeld dat ik dacht dat ik erin zou blijven. Maar ik leef nog. En mijn hart bonst weer met slagen van hoop en liefde. Dus wie of wat kan mij nog wat maken?

IMG_E5983

IMG_E6545

IMG_6056

IMG_6062

Advertisements

2 thoughts on “Twix”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s