You can’t win ’em all

Twee weken en drie dagen vrijgezel.

Opstaan, de dag veroveren.

Persoonlijke hygiëne is belangrijk. Was mijn gezicht, poets mijn tanden. Trek schone kleren aan. Zorg dat mijn haren glanzend en gekamd zijn.

Sla je ontbijt niet over. Een havermoutshake.

Op werk. Ik mis focus. De stemmen van mijn collega’s om mij heen vermoeien mij in plaats van dat ze mij energie geven. Ik pak mijn telefoon. Open WhatsApp. Kijk wanneer jij voor het laatst online bent geweest. Nee! Maar ik kan het niet weerstaan. Ik heb dagen niks van je gehoord, maar je was nog geen uur geleden online. Heb je met haar gesproken? Haar goedemorgen gewenst? Waar hebben jullie het over gehad? Voel je vlinders in je buik als je aan haar denkt?

Hou daarmee op. Jullie zijn uit elkaar. Hij heeft het volste recht om met anderen te daten als hij dat wil. En wie zegt dat hij met haar aan het appen is? 

Maar hoe kan hij mij dan zo snel vergeten zijn?

Mijn brein kan nog zo streng spreken, mijn emoties gaan met mij aan de haal en ik ben bye-bye.

Zijn alle rampzalige herinneringen aan mij vervangen door hoopvolle momenten met haar? De frisse start, alles is mooi. In tegenstelling tot de ruïne waarin wij stonden aan het eind van ons huwelijk. Hoe kan ik daar tegenop boksen? Tegen de schoonheid van een schone lei.

Hou op met dat doordraaien. Je bent op werk. 

Tegen wil en dank begin ik met een steen in mijn maag aan mijn memo.

Ik heb zoveel fouten gemaakt die ik niet goed kan maken. En nu ben ik hem kwijt en kan zij hem gelukkig maken.

STOP!

Te laat. Een herinnering dringt zich op: een foto van jullie twee, hoofden bij elkaar. Jullie zagen er gelukkig uit. Hebben jullie nu meer van dat soort gelukkige momenten, nu ik dan eindelijk echt uit beeld ben?

Je moet je op jezelf richten. En op je memo. En je niet druk maken om allerlei dingen waar je totaal geen controle over hebt en waarvan je bovendien niet eens weet of ze spelen. 

Zo blijf ik de rest van de dag met mezelf vechten, tussen malen en mezelf tot de orde roepen in. De strijd eindigt in gelijkspel. Beide kampen zijn afgepeigerd.

Bekaf ga ik naar huis. Mijn memo moet ik de volgende dag helemaal opnieuw herschrijven, ben ik bang.

Als je je druk maakt, dan helpt sporten om je hoofd leeg te maken. 

Ik kan vanavond niet naar onze sportschool gaan, niet naar de sportschool waar jij ook misschien zal zijn. Niet nu ik de hele dag geprobeerd heb om niet aan je te denken.

Het is belangrijk om een gezonde maaltijd te eten. Je lichaam heeft voedingsstoffen nodig om aan te sterken. 

Ik maak mijn lievelingskostje klaar. Om vervolgens geen hap door mijn keel te kunnen krijgen. Het gaat uiteindelijk de koelkast weer in.

Op de bank komen de tranen. Een gevoel van eenzaamheid en verlorenheid wikkelt zich als een laken om mij heen. Ik laat het gebeuren.

Na de huilbui stap ik heel lang onder de douche. Droog me af. Trek mijn meest knusse, warme pyjama aan. Neem mijn grote knuffelwolf in mijn armen, ook al ben ik bijna 30. Vannacht wil ik niet echt ‘alleen’ slapen. Na een laatste kop thee gaat het licht uit en kruip ik onder de dekens.

Er is altijd morgen nog.

Advertisements

10 thoughts on “You can’t win ’em all”

  1. Weten ze op je werk waar je mee te maken hebt? Niet alleen willen doen dit. Het is allemaal zo kort ze zeiden me dat het beter zou gaan, ik geloofde ze niet, maar het is echt zo. Wens je heel veel goede mooie dingen en een knuffel.

    Like

    1. Dankjewel voor je lieve reactie. Op werk weten ze ervan inderdaad. Dit stukje is ook een momentopname van een periode terug 🙂 inmiddels ben ik er gelukkig ook achter: het wordt beter ❤️

      Like

  2. Het kost zeker tijd om je scheiding een plek te geven. Maar ook om je eigen identiteit opnieuw te vinden, zodat je met je gedachten bij jezelf kan blijven. Maar daar kom je wel. Op een dag 😘

    Like

  3. Deze gedachtes herken ik als geen ander. Ik zit dan misschien wel niet in dezelfde situatie als de jouwe, herkenbaar is het wel. En toch weet ik ook, dat het op een dag beter gaat. Dus, op een dag zal het eveneens veel beter gaan voor jou ook 🙂

    Like

  4. Wauw Louise, ik lees voor het eerst jouw blog en wat schrijf je ontzettend mooi! IK ben echt onder de indruk. En wat ben je sterk! Ik heb enorm veel respect voor hoe je dit allemaal aanpakt en hoe eerlijk en open je bent. Ik blijf je volgen! Liefs Maudy

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s