Veilig

Veiligheid is belangrijk. Zonder twijfel. In de eerste plaats natuurlijk fysieke veiligheid. Maar onderschat ook niet het belang van emotionele veiligheid. Veiligheid is voor mij onlosmakelijk gelinkt aan acceptatie. Als je wordt geaccepteerd, dan doen mensen je geen pijn. Raak je niet gekwetst.

Mijn ouders hebben mij ook goed voorbereid op bepaalde situaties in het leven. Ze hebben mij geleerd hoe je mensen aanspreekt. Hoe je je behoort te gedragen. Zodat de kans op acceptatie het hoogst was. Ook hebben ze me laten zien welke stappen ik moest zetten om zo veilig mogelijk te kunnen functioneren in onze samenleving.

En de ‘samenleving’ zelf heeft mij ook wat regels meegegeven.

Een bescheiden houding. Een zo goed mogelijke opleiding. De ‘juiste’ vrienden (?). Gul zijn met je lach. Zomaar wat voorbeelden uit de weg naar ‘succes’.

Niemand houdt van afwijzing, of van bezeerd worden. Wat ik had kunnen doen als zo’n situatie dreigde, was mijn eigen ‘ikkie’ oppakken en maken dat ik weg kwam. Maar ik leerde mezelf een andere, gevaarlijkere, les: mijn gedrag en soms mezelf zodanig veranderen, zodat een mogelijke afwijzing alsnog veranderde in acceptatie. En ik in de situatie kon blijven en veilig zijn.

Ik kan zeggen dat ik in mijn hele leven amper met afwijzing van mensen te maken heb gekregen. Ik kan de keren letterlijk op één hand tellen. Ik heb een goede opleiding gehad en ik heb nu al een tijdje een goedbetaalde baan. Met een auto. Een mooi huis. Op een gegeven moment inderdaad de ‘juiste’ relatie. De ‘juiste’ vrienden. De ‘juiste’ hobbies. Winning at life, I guess?

Wat ik alleen niet doorhad, was dat ik wel degelijk met afwijzing te maken had. Iedere dag opnieuw. Iedere keer dat ik mezelf overhaalde om mijn gedrag aan te passen, of mezelf ervan overtuigde dat de overtuigingen van anderen belangrijker waren dan die van mezelf en ze dus over moest nemen, wees ik mijzelf keihard af.

I’m pretty sure growing up, I was encouraged to lie. You know, to be polite when I was actually uncomfortable. To not say what I was actually thinking.
Elsa, “Atypical” 

Ik hou heel veel van mijn ouders en ben ze ontzettend dankbaar voor alles wat ze mij hebben geleerd en gegeven. Ik had alleen eerder willen leren hoe belangrijk het is om mijzelf te leren omarmen. Nog belangrijker dan acceptatie bij andere mensen halen.

Misschien had ik mijn gevoelens dan wel serieus genoeg genomen om daar in mijn huwelijk open over te durven communiceren, in plaats van mezelf zodanig te blijven forceren zodat ik als rondje in een vierkant gat zou passen. Misschien had ik jou dan niet zoveel pijn gedaan, door het in plaats daarvan allemaal zo te laten escaleren. Misschien ook wel. Ik weet het niet.

Misschien had ik mij dan niet zoveel pijn gedaan.

Er zijn momenten waarop ik denk dat ik uiteindelijk mijn eigen hart heb gebroken. Dat jij daar eigenlijk niet eens zoveel mee te maken had.

Lieve papa en mama, ik weet dat jullie je tegenwoordig een beetje zorgen maken. Om mij en mijn ietwat impulsieve keuzes. Met name mijn keuzes in de dating-wereld 🙂 Maar ook corresponderen met tot levenslang en zelfs ter dood veroordeelde mensen, vliegtickets boeken naar verre oorden, een tatoeage nemen :’) , vluchtelingen helpen. Ik weet dat deze keuzes mij niet persé terugbrengen naar het stabiele, uitgestippelde, ‘veilige’ pad van studeren-werken-trouwen-kinderen krijgen. En ik weet dat jullie daarom bang zijn voor mij, omdat ik uit de ‘veiligheid’ dreig te stappen. Bedankt dat jullie mij desondanks blijven vertrouwen en steunen. En weet dat ik weet wat ik doe.

Ik heb namelijk wat goed te maken met mezelf. Het is eindelijk tijd om heel lief voor mij te zijn. En het uiteindelijke doel is zeker nog steeds veiligheid.

Ik wil aan mij laten zien dat ik mij 100% accepteer. Ik wil al mijn gevoelens, behoeften en overtuigingen serieus nemen.

Ik wil weer veilig bij mezelf zijn.

Your romantic inclinations are not a flaw to be corrected, they’re a trait to be accepted. I know you, Watson. I know you’ll never be happy within the confines of a quote-unquote “traditional relationship,” and I said what I said because it pains me to see you try to fit into one simply because it is the default mode of polite society.

Sherlock, “Elementary”

Advertisements

8 thoughts on “Veilig”

  1. Ik herken dat ‘rondspringen’ na een vaste relatie wel. Hoewel ik niet aan daten dacht trouwens, niet serieus in ieder geval. Ik zwierf overal heen maar een enkele omzwerving waren misschien niet zo handig. Ik denk vooral dat je van die dingen leert de rest komt wel weer.

    Like

    1. Dankjewel 🙂 Soms kom ik inderdaad ook wel terug van beslissingen met het idee: goed om te hebben meegemaakt, hoeft niet nog een keer :). Dat is oke, en inderdaad: ik denk ook dat het er een beetje bijhoort. Het komt wel weer. 🙂

      Like

  2. Wat een mooi stuk. Wat fijn dat je nu een bepaald inzicht hebt gekregen die je eigenlijk zelf hebt gevormd. Dat doet het leven met je. Je hebt inderdaad een basis van je ouders gekregen en pas later merk je in hoeverre je er in bent gebleven (omdat het gewoon al goed is, of omdat je je er goed bij voelde) of dat je eigenlijk andere dingen hebt geleerd. Ik vind het mooi om te lezen dat je je ouders dankbaar bent, maar toch ook had gewild dat je eerder andere kwaliteiten had geleerd. Ik herken het, omdat ik er juist heel bewust mee bezig ben om mijn kinderen zo op te voeden. Ik wil ze leren dat je altijd jezelf mag zijn en jezelf nooit moet weg cijferen voor een ander. Dat je niet meer, maar ook niet minder waard bent voor een ander. Dat je op jezelf leert te vertrouwen en daardoor ook nee durft te zeggen of jezelf durft open te stellen voor iets buiten de norm. Het maakt mijn leven in ieder geval stukken gemakkelijker en dat gun ik mijn kinderen ook.

    Like

  3. Geaccepteerd worden in deze maatschappij is niet altijd even makkelijk en heb ik helaas zelf al meerdere keren mogen ondervinden. Het is mooi dat je je ouders dankbaar bent, ik de mijne ook. En toch wou ik, net als jij, de keerzijde van de medaille leren kennen. Ik voel mij soms nog in een cocon zitten, die wil uitbreken maar niet kan/durft. Over dat laatste ben ik nog niet uit. Ik wil veiligheid, maar de maatschappij wil je eerder doen springen in het ondiepe. En dat is net waar ik bang voor ben, ik heb nl geleerd om in de veilige zone van mezelf te blijven.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s