Stuurloos

Nadat X begin dit jaar het huis uitging, was ik een tijdje redelijk stuurloos.

Van die periode herinner me ik ook nog steeds alleen flarden en momenten. Tweede Pinksterdag staat natuurlijk in mijn geheugen gegrift, toen hij aangaf met me te willen praten en tijdens dat gesprek mijn laatste hoop de grond in geboord werd toen ik te horen kreeg dat ons huwelijk definitief voorbij was.

The day after, ik was toch naar werk gegaan. Mijn collega’s wisten van niks, ik zat mijn tranen te verbijten en X belde me om mijn beschikbaarheid te vragen voor de advocaat. Dat was ook het besef dat hij hierin al veel verder zat in het proces dan ik en dat ik nog een behoorlijke ‘achterstand’ had in te halen. En daarbij ook het besef dat ik dit in mijn eentje zou moeten doen.

Ik herinner me dat ik huilend met mijn broertje aan de telefoon zat en amper uit mijn woorden kon komen. Hij was van mijn familie de eerste die het wist. Daarna mijn moeder. En daarna een van mijn beste vriendinnen.

Ik herinner me dat ik heel nerveus was toen ik het voor het eerst op werk vertelde en hoe overweldigd ik was door de steun die ik kreeg.

Ik herinner me mijn verjaardag in mei. Mijn beste vriendinnetjes waren langs gekomen en ik weet dat we allemaal bevroren toen X en zijn broertje opeens voor de deur stonden.

Blij ben ik dat ik me woorden die over en weer door X en mij in emotie zijn gezegd niet meer herinner, al weet ik wel dat er wat is gezegd. Uiteindelijk heeft dat ertoe geleid dat ik hem heb gesmeekt om afstand, ook al wist ik dat het hem zou bezeren. Ik herinner me het enorme schuldgevoel toen ik zijn blik zag, maar ik herinner me ook de enorme opluchting toen mijn verzoek werd gerespecteerd.

Ik herinner me dagen dat ik naar werk ging, thuis kwam, at of niet at en daarna op de bank ging nadenken. Huilen, nadenken, bijbel lezen. Nadenken. 11 jaar lang terug denken. Maar ik herinner me ook dagen dat ik behoefte had om mijn hart te luchten, te huilen bij vriendinnen. En ik herinner me de lieve woorden en de warme omhelzingen die ik kreeg.

Ik herinner me het moment toen mijn vader voor het eerst “Ik hou van je” tegen mij zei. Hij kon het nooit zeggen, maar hij heeft het zichzelf na 30 jaar aangeleerd, omdat hij het zo belangrijk vond dat ik liefde zou ontvangen.

Ik herinner me dat ik voor mijn gevoel regelmatig staarde in een grote leegte. Waar eerst plannen en dromen te bekijken waren. En bang was om de leegte in te stappen. En ik herinner me dat ik dacht dat ik geen flauw idee had van wat ik nu met mijn leven zou doen, behalve dan een eventuele en later zekere scheiding ‘overleven’.

Maar ik herinner me ook het moment dat er voor het eerst weer wat kleur door de grijze massa heen brak. Dat ik besefte dat ik meer was dan mijn mislukte huwelijk. Dat mijn grootste persoonlijke falen mij wel mag vormen, maar mij niet altijd zou hoeven definiëren. Ik mocht gewoon zelf achter het stuur gaan zitten. Mezelf leren kennen. Mijn eigen regels maken. Opnieuw gelukkig worden.

En ik herinner me het beste moment van allemaal: waarop ik voor het eerst bedacht dat ik dit alleen wel aan zou kunnen. Een route uitstippelen, de handrem eraf halen. Koppelen. Het gas induwen. Gaan. En hoe ontzettend gaaf het zou kunnen zijn.

Dit is zo nieuw niet al het nieuw voelt goed
Ik ben niet bang maar heel benieuwd wel hoe dit moet
Pas nu ik rij ik rij ik rij nu besef ik pas
Ik was toch ook al lang die vrouw die de kaarten las
Ik word op deze weg mijn eigen wil
Ik ga en leef gewoon nog een keer
Acda & de Munnik – Dan leef ik toch nog een keer

Advertisements

Trouwdag

Vandaag geen bloemetjes in een vaas op tafel.

Niet wakker worden met een felicitatie en zachte lippen op de mijne.
Niet in elkaars armen herinneringen ophalen.
Hoe mooi we eruit zagen.
Mijn vaste grapje dat ik er in mijn hele leven nooit meer zo mooi uit zal zien, met dank aan mijn lieve visagist die zelfs nog touch-ups kwam doen.
En de jurk ❤
Hoe leuk de ambtenaar ons trouwde.
Hoe relaxed de hele dag verliep.
En hoe ontzettend leuk ons feest was. Zo leuk dat mijn vrienden en zelfs collega’s het er nog over hebben.

Extatisch in de taxi op de weg naar het hotel. Met het besef dat we vanaf toen tot altijd ook echt samen zouden zijn. Samen wonen. Iedere avond samen in bed stappen.

Met een vertederde lach terugdenken aan de morning after, toen we wakker werden in onze torenkamer.
Voor het eerst iemand beminnen. Elkaar. De bizarre, bijzondere, aandoenlijke ervaring van samen iets heel nieuws ontdekken met iemand die heel vertrouwd is.
Het hotelpersoneel dat een half uur erna binnenkwam, met ontbijt op bed en champagne.
Alsof ze het wisten.

Dat moment in het heden nog eens dunnetjes overdoen, alleen dan een stuk soepeler. Vandaag niet.

Vandaag geen foto’s op social media, met een lieve boodschap erbij.

Geen reservering in een restaurant om naar uit te kijken.

Maar ook geen spanningen.

Niet genadeloos geconfronteerd worden met het besef van hoe uitzinnig gelukkig we toen waren… en automatisch vergelijken met het heden.

Niet geforceerd blij alle felicitaties in ontvangst nemen.

Geen vrolijkliefdevolle post op social media plaatsen, terwijl er een steen in mijn maag ligt.

Geen beladen stilte tussen ons in aan tafel.

Voor het eerst in 6 jaar is het weer gewoon 5 oktober.