You can’t win ’em all

Twee weken en drie dagen vrijgezel.

Opstaan, de dag veroveren.

Persoonlijke hygiëne is belangrijk. Was mijn gezicht, poets mijn tanden. Trek schone kleren aan. Zorg dat mijn haren glanzend en gekamd zijn.

Sla je ontbijt niet over. Een havermoutshake.

Op werk. Ik mis focus. De stemmen van mijn collega’s om mij heen vermoeien mij in plaats van dat ze mij energie geven. Ik pak mijn telefoon. Open WhatsApp. Kijk wanneer jij voor het laatst online bent geweest. Nee! Maar ik kan het niet weerstaan. Ik heb dagen niks van je gehoord, maar je was nog geen uur geleden online. Heb je met haar gesproken? Haar goedemorgen gewenst? Waar hebben jullie het over gehad? Voel je vlinders in je buik als je aan haar denkt?

Hou daarmee op. Jullie zijn uit elkaar. Hij heeft het volste recht om met anderen te daten als hij dat wil. En wie zegt dat hij met haar aan het appen is? 

Maar hoe kan hij mij dan zo snel vergeten zijn?

Mijn brein kan nog zo streng spreken, mijn emoties gaan met mij aan de haal en ik ben bye-bye.

Zijn alle rampzalige herinneringen aan mij vervangen door hoopvolle momenten met haar? De frisse start, alles is mooi. In tegenstelling tot de ruïne waarin wij stonden aan het eind van ons huwelijk. Hoe kan ik daar tegenop boksen? Tegen de schoonheid van een schone lei.

Hou op met dat doordraaien. Je bent op werk. 

Tegen wil en dank begin ik met een steen in mijn maag aan mijn memo.

Ik heb zoveel fouten gemaakt die ik niet goed kan maken. En nu ben ik hem kwijt en kan zij hem gelukkig maken.

STOP!

Te laat. Een herinnering dringt zich op: een foto van jullie twee, hoofden bij elkaar. Jullie zagen er gelukkig uit. Hebben jullie nu meer van dat soort gelukkige momenten, nu ik dan eindelijk echt uit beeld ben?

Je moet je op jezelf richten. En op je memo. En je niet druk maken om allerlei dingen waar je totaal geen controle over hebt en waarvan je bovendien niet eens weet of ze spelen. 

Zo blijf ik de rest van de dag met mezelf vechten, tussen malen en mezelf tot de orde roepen in. De strijd eindigt in gelijkspel. Beide kampen zijn afgepeigerd.

Bekaf ga ik naar huis. Mijn memo moet ik de volgende dag helemaal opnieuw herschrijven, ben ik bang.

Als je je druk maakt, dan helpt sporten om je hoofd leeg te maken. 

Ik kan vanavond niet naar onze sportschool gaan, niet naar de sportschool waar jij ook misschien zal zijn. Niet nu ik de hele dag geprobeerd heb om niet aan je te denken.

Het is belangrijk om een gezonde maaltijd te eten. Je lichaam heeft voedingsstoffen nodig om aan te sterken. 

Ik maak mijn lievelingskostje klaar. Om vervolgens geen hap door mijn keel te kunnen krijgen. Het gaat uiteindelijk de koelkast weer in.

Op de bank komen de tranen. Een gevoel van eenzaamheid en verlorenheid wikkelt zich als een laken om mij heen. Ik laat het gebeuren.

Na de huilbui stap ik heel lang onder de douche. Droog me af. Trek mijn meest knusse, warme pyjama aan. Neem mijn grote knuffelwolf in mijn armen, ook al ben ik bijna 30. Vannacht wil ik niet echt ‘alleen’ slapen. Na een laatste kop thee gaat het licht uit en kruip ik onder de dekens.

Er is altijd morgen nog.

Advertisements

Veilig

Veiligheid is belangrijk. Zonder twijfel. In de eerste plaats natuurlijk fysieke veiligheid. Maar onderschat ook niet het belang van emotionele veiligheid. Veiligheid is voor mij onlosmakelijk gelinkt aan acceptatie. Als je wordt geaccepteerd, dan doen mensen je geen pijn. Raak je niet gekwetst.

Mijn ouders hebben mij ook goed voorbereid op bepaalde situaties in het leven. Ze hebben mij geleerd hoe je mensen aanspreekt. Hoe je je behoort te gedragen. Zodat de kans op acceptatie het hoogst was. Ook hebben ze me laten zien welke stappen ik moest zetten om zo veilig mogelijk te kunnen functioneren in onze samenleving.

En de ‘samenleving’ zelf heeft mij ook wat regels meegegeven.

Een bescheiden houding. Een zo goed mogelijke opleiding. De ‘juiste’ vrienden (?). Gul zijn met je lach. Zomaar wat voorbeelden uit de weg naar ‘succes’.

Niemand houdt van afwijzing, of van bezeerd worden. Wat ik had kunnen doen als zo’n situatie dreigde, was mijn eigen ‘ikkie’ oppakken en maken dat ik weg kwam. Maar ik leerde mezelf een andere, gevaarlijkere, les: mijn gedrag en soms mezelf zodanig veranderen, zodat een mogelijke afwijzing alsnog veranderde in acceptatie. En ik in de situatie kon blijven en veilig zijn.

Ik kan zeggen dat ik in mijn hele leven amper met afwijzing van mensen te maken heb gekregen. Ik kan de keren letterlijk op één hand tellen. Ik heb een goede opleiding gehad en ik heb nu al een tijdje een goedbetaalde baan. Met een auto. Een mooi huis. Op een gegeven moment inderdaad de ‘juiste’ relatie. De ‘juiste’ vrienden. De ‘juiste’ hobbies. Winning at life, I guess?

Wat ik alleen niet doorhad, was dat ik wel degelijk met afwijzing te maken had. Iedere dag opnieuw. Iedere keer dat ik mezelf overhaalde om mijn gedrag aan te passen, of mezelf ervan overtuigde dat de overtuigingen van anderen belangrijker waren dan die van mezelf en ze dus over moest nemen, wees ik mijzelf keihard af.

I’m pretty sure growing up, I was encouraged to lie. You know, to be polite when I was actually uncomfortable. To not say what I was actually thinking.
Elsa, “Atypical” 

Ik hou heel veel van mijn ouders en ben ze ontzettend dankbaar voor alles wat ze mij hebben geleerd en gegeven. Ik had alleen eerder willen leren hoe belangrijk het is om mijzelf te leren omarmen. Nog belangrijker dan acceptatie bij andere mensen halen.

Misschien had ik mijn gevoelens dan wel serieus genoeg genomen om daar in mijn huwelijk open over te durven communiceren, in plaats van mezelf zodanig te blijven forceren zodat ik als rondje in een vierkant gat zou passen. Misschien had ik jou dan niet zoveel pijn gedaan, door het in plaats daarvan allemaal zo te laten escaleren. Misschien ook wel. Ik weet het niet.

Misschien had ik mij dan niet zoveel pijn gedaan.

Er zijn momenten waarop ik denk dat ik uiteindelijk mijn eigen hart heb gebroken. Dat jij daar eigenlijk niet eens zoveel mee te maken had.

Lieve papa en mama, ik weet dat jullie je tegenwoordig een beetje zorgen maken. Om mij en mijn ietwat impulsieve keuzes. Met name mijn keuzes in de dating-wereld 🙂 Maar ook corresponderen met tot levenslang en zelfs ter dood veroordeelde mensen, vliegtickets boeken naar verre oorden, een tatoeage nemen :’) , vluchtelingen helpen. Ik weet dat deze keuzes mij niet persé terugbrengen naar het stabiele, uitgestippelde, ‘veilige’ pad van studeren-werken-trouwen-kinderen krijgen. En ik weet dat jullie daarom bang zijn voor mij, omdat ik uit de ‘veiligheid’ dreig te stappen. Bedankt dat jullie mij desondanks blijven vertrouwen en steunen. En weet dat ik weet wat ik doe.

Ik heb namelijk wat goed te maken met mezelf. Het is eindelijk tijd om heel lief voor mij te zijn. En het uiteindelijke doel is zeker nog steeds veiligheid.

Ik wil aan mij laten zien dat ik mij 100% accepteer. Ik wil al mijn gevoelens, behoeften en overtuigingen serieus nemen.

Ik wil weer veilig bij mezelf zijn.

Your romantic inclinations are not a flaw to be corrected, they’re a trait to be accepted. I know you, Watson. I know you’ll never be happy within the confines of a quote-unquote “traditional relationship,” and I said what I said because it pains me to see you try to fit into one simply because it is the default mode of polite society.

Sherlock, “Elementary”

Stuurloos

Nadat X begin dit jaar het huis uitging, was ik een tijdje redelijk stuurloos.

Van die periode herinner me ik ook nog steeds alleen flarden en momenten. Tweede Pinksterdag staat natuurlijk in mijn geheugen gegrift, toen hij aangaf met me te willen praten en tijdens dat gesprek mijn laatste hoop de grond in geboord werd toen ik te horen kreeg dat ons huwelijk definitief voorbij was.

The day after, ik was toch naar werk gegaan. Mijn collega’s wisten van niks, ik zat mijn tranen te verbijten en X belde me om mijn beschikbaarheid te vragen voor de advocaat. Dat was ook het besef dat hij hierin al veel verder zat in het proces dan ik en dat ik nog een behoorlijke ‘achterstand’ had in te halen. En daarbij ook het besef dat ik dit in mijn eentje zou moeten doen.

Ik herinner me dat ik huilend met mijn broertje aan de telefoon zat en amper uit mijn woorden kon komen. Hij was van mijn familie de eerste die het wist. Daarna mijn moeder. En daarna een van mijn beste vriendinnen.

Ik herinner me dat ik heel nerveus was toen ik het voor het eerst op werk vertelde en hoe overweldigd ik was door de steun die ik kreeg.

Ik herinner me mijn verjaardag in mei. Mijn beste vriendinnetjes waren langs gekomen en ik weet dat we allemaal bevroren toen X en zijn broertje opeens voor de deur stonden.

Blij ben ik dat ik me woorden die over en weer door X en mij in emotie zijn gezegd niet meer herinner, al weet ik wel dat er wat is gezegd. Uiteindelijk heeft dat ertoe geleid dat ik hem heb gesmeekt om afstand, ook al wist ik dat het hem zou bezeren. Ik herinner me het enorme schuldgevoel toen ik zijn blik zag, maar ik herinner me ook de enorme opluchting toen mijn verzoek werd gerespecteerd.

Ik herinner me dagen dat ik naar werk ging, thuis kwam, at of niet at en daarna op de bank ging nadenken. Huilen, nadenken, bijbel lezen. Nadenken. 11 jaar lang terug denken. Maar ik herinner me ook dagen dat ik behoefte had om mijn hart te luchten, te huilen bij vriendinnen. En ik herinner me de lieve woorden en de warme omhelzingen die ik kreeg.

Ik herinner me het moment toen mijn vader voor het eerst “Ik hou van je” tegen mij zei. Hij kon het nooit zeggen, maar hij heeft het zichzelf na 30 jaar aangeleerd, omdat hij het zo belangrijk vond dat ik liefde zou ontvangen.

Ik herinner me dat ik voor mijn gevoel regelmatig staarde in een grote leegte. Waar eerst plannen en dromen te bekijken waren. En bang was om de leegte in te stappen. En ik herinner me dat ik dacht dat ik geen flauw idee had van wat ik nu met mijn leven zou doen, behalve dan een eventuele en later zekere scheiding ‘overleven’.

Maar ik herinner me ook het moment dat er voor het eerst weer wat kleur door de grijze massa heen brak. Dat ik besefte dat ik meer was dan mijn mislukte huwelijk. Dat mijn grootste persoonlijke falen mij wel mag vormen, maar mij niet altijd zou hoeven definiëren. Ik mocht gewoon zelf achter het stuur gaan zitten. Mezelf leren kennen. Mijn eigen regels maken. Opnieuw gelukkig worden.

En ik herinner me het beste moment van allemaal: waarop ik voor het eerst bedacht dat ik dit alleen wel aan zou kunnen. Een route uitstippelen, de handrem eraf halen. Koppelen. Het gas induwen. Gaan. En hoe ontzettend gaaf het zou kunnen zijn.

Dit is zo nieuw niet al het nieuw voelt goed
Ik ben niet bang maar heel benieuwd wel hoe dit moet
Pas nu ik rij ik rij ik rij nu besef ik pas
Ik was toch ook al lang die vrouw die de kaarten las
Ik word op deze weg mijn eigen wil
Ik ga en leef gewoon nog een keer
Acda & de Munnik – Dan leef ik toch nog een keer

Trouwdag

Vandaag geen bloemetjes in een vaas op tafel.

Niet wakker worden met een felicitatie en zachte lippen op de mijne.
Niet in elkaars armen herinneringen ophalen.
Hoe mooi we eruit zagen.
Mijn vaste grapje dat ik er in mijn hele leven nooit meer zo mooi uit zal zien, met dank aan mijn lieve visagist die zelfs nog touch-ups kwam doen.
En de jurk ❤
Hoe leuk de ambtenaar ons trouwde.
Hoe relaxed de hele dag verliep.
En hoe ontzettend leuk ons feest was. Zo leuk dat mijn vrienden en zelfs collega’s het er nog over hebben.

Extatisch in de taxi op de weg naar het hotel. Met het besef dat we vanaf toen tot altijd ook echt samen zouden zijn. Samen wonen. Iedere avond samen in bed stappen.

Met een vertederde lach terugdenken aan de morning after, toen we wakker werden in onze torenkamer.
Voor het eerst iemand beminnen. Elkaar. De bizarre, bijzondere, aandoenlijke ervaring van samen iets heel nieuws ontdekken met iemand die heel vertrouwd is.
Het hotelpersoneel dat een half uur erna binnenkwam, met ontbijt op bed en champagne.
Alsof ze het wisten.

Dat moment in het heden nog eens dunnetjes overdoen, alleen dan een stuk soepeler. Vandaag niet.

Vandaag geen foto’s op social media, met een lieve boodschap erbij.

Geen reservering in een restaurant om naar uit te kijken.

Maar ook geen spanningen.

Niet genadeloos geconfronteerd worden met het besef van hoe uitzinnig gelukkig we toen waren… en automatisch vergelijken met het heden.

Niet geforceerd blij alle felicitaties in ontvangst nemen.

Geen vrolijkliefdevolle post op social media plaatsen, terwijl er een steen in mijn maag ligt.

Geen beladen stilte tussen ons in aan tafel.

Voor het eerst in 6 jaar is het weer gewoon 5 oktober.