You can’t win ’em all

Twee weken en drie dagen vrijgezel.

Opstaan, de dag veroveren.

Persoonlijke hygiëne is belangrijk. Was mijn gezicht, poets mijn tanden. Trek schone kleren aan. Zorg dat mijn haren glanzend en gekamd zijn.

Sla je ontbijt niet over. Een havermoutshake.

Op werk. Ik mis focus. De stemmen van mijn collega’s om mij heen vermoeien mij in plaats van dat ze mij energie geven. Ik pak mijn telefoon. Open WhatsApp. Kijk wanneer jij voor het laatst online bent geweest. Nee! Maar ik kan het niet weerstaan. Ik heb dagen niks van je gehoord, maar je was nog geen uur geleden online. Heb je met haar gesproken? Haar goedemorgen gewenst? Waar hebben jullie het over gehad? Voel je vlinders in je buik als je aan haar denkt?

Continue reading You can’t win ’em all

Advertisements

Veilig

Veiligheid is belangrijk. Zonder twijfel. In de eerste plaats natuurlijk fysieke veiligheid. Maar onderschat ook niet het belang van emotionele veiligheid. Veiligheid is voor mij onlosmakelijk gelinkt aan acceptatie. Als je wordt geaccepteerd, dan doen mensen je geen pijn. Raak je niet gekwetst.

Mijn ouders hebben mij ook goed voorbereid op bepaalde situaties in het leven. Ze hebben mij geleerd hoe je mensen aanspreekt. Hoe je je behoort te gedragen. Zodat de kans op acceptatie het hoogst was. Ook hebben ze me laten zien welke stappen ik moest zetten om zo veilig mogelijk te kunnen functioneren in onze samenleving.

En de ‘samenleving’ zelf heeft mij ook wat regels meegegeven.

Continue reading Veilig

Stuurloos

Nadat X begin dit jaar het huis uitging, was ik een tijdje redelijk stuurloos.

Van die periode herinner me ik ook nog steeds alleen flarden en momenten. Tweede Pinksterdag staat natuurlijk in mijn geheugen gegrift, toen hij aangaf met me te willen praten en tijdens dat gesprek mijn laatste hoop de grond in geboord werd toen ik te horen kreeg dat ons huwelijk definitief voorbij was.

Continue reading Stuurloos

Trouwdag

Vandaag geen bloemetjes in een vaas op tafel.

Niet wakker worden met een felicitatie en zachte lippen op de mijne.
Niet in elkaars armen herinneringen ophalen.
Hoe mooi we eruit zagen.
Mijn vaste grapje dat ik er in mijn hele leven nooit meer zo mooi uit zal zien, met dank aan mijn lieve visagist die zelfs nog touch-ups kwam doen.
En de jurk ❤
Hoe leuk de ambtenaar ons trouwde.
Hoe relaxed de hele dag verliep.
En hoe ontzettend leuk ons feest was. Zo leuk dat mijn vrienden en zelfs collega’s het er nog over hebben.

Extatisch in de taxi op de weg naar het hotel. Met het besef dat we vanaf toen tot altijd ook echt samen zouden zijn. Samen wonen. Iedere avond samen in bed stappen.

Met een vertederde lach terugdenken aan de morning after, toen we wakker werden in onze torenkamer.
Voor het eerst iemand beminnen. Elkaar. De bizarre, bijzondere, aandoenlijke ervaring van samen iets heel nieuws ontdekken met iemand die heel vertrouwd is.
Het hotelpersoneel dat een half uur erna binnenkwam, met ontbijt op bed en champagne.
Alsof ze het wisten.

Dat moment in het heden nog eens dunnetjes overdoen, alleen dan een stuk soepeler. Vandaag niet.

Vandaag geen foto’s op social media, met een lieve boodschap erbij.

Geen reservering in een restaurant om naar uit te kijken.

Maar ook geen spanningen.

Niet genadeloos geconfronteerd worden met het besef van hoe uitzinnig gelukkig we toen waren… en automatisch vergelijken met het heden.

Niet geforceerd blij alle felicitaties in ontvangst nemen.

Geen vrolijkliefdevolle post op social media plaatsen, terwijl er een steen in mijn maag ligt.

Geen beladen stilte tussen ons in aan tafel.

Voor het eerst in 6 jaar is het weer gewoon 5 oktober.