Wayfarers

Toen ik op de middelbare school zat, raakte ik geobsedeerd van het idee een Wayfarer-zonnebril te hebben. En dat alles door het liedje van Don Henley – Boys Of Summer. We gingen met scouting iedere zomer op kamp. In de zon, op de fiets. Op de achterbank van auto’s meezingen met de radio. ‘s Avonds met z’n allen rond het kampvuur. ‘s Nachts de jongens die stiekem onze tent in kropen. Maar het was allemaal heel onschuldig. En vooral zorgeloos. Een grote, gelukkige hippy-esque bende.

Boys Of Summer herinnerde mij steevast aan de zomerkampen en bracht (en brengt nog steeds) een heerlijk nostalgisch gevoel in mijn voort. En de Wayfarer ook, omdat die in het nummer zat.

Uiteindelijk heb ik nog een paar jaar gewacht (want ik vond ze toch wel aan de prijs) en uiteindelijk in het tweede jaar van de universiteit een zwarte versie gekocht. Hij heeft mij niet vergezeld naar scoutingkampen, ik vond mezelf daar inmiddels iets te oud voor, maar wel naar verschillende andere landen. China beet de spits af. En het was geweldig. Met iedere reis die volgde, werd mijn Wayfarer van steeds grotere waarde voor mij. Hij mocht mij vergezellen op zoveel verschillende avonturen. De zonnebril werd een stukje vertrouwd dat ik van huis meenam en altijd bij me had. En de enige bril die ik nog wilde dragen.

Mijn X en ik hadden 2 jaar een relatie toen ik hem kocht en ik droeg hem al 4 jaar overal mee naartoe voordat we trouwden in 2012.

We gingen in het najaar van 2016 een weekje op vakantie. Naar Gran Canaria. Er zaten wel een paar goede dagen en hele goede momenten tussen, maar het ging over het algemeen niet best. Tijdens weer een dieptepunt pakte ik zonder erbij na te denken mijn zonnebril. Een gedachte schoot door mijn hoofd: Deze bril gaat mijn huwelijk nog overleven. Een knoop in mijn maag. De man met wie ik zoveel eerste keren heb meegemaakt, van wie ik zoveel houd, die al mijn geheimen kent, gaat het afleggen tegen een zwarte zonnebril.

Voor onze vakantie in 2017 kocht ik voor het eerst in 9 jaar een nieuwe zonnebril. Geen Wayfarer. Onder het nom van: na al die tijd mag er ook wel iets nieuws komen. Maar ik wist diep van binnen wel beter: ik was geraakt door een gedachte in 2016, maar het voelde allemaal zo onzinnig dat ik het met niemand durfde te delen.

Het mag geen verrassing zijn dat je een huwelijk niet kan redden met het kopen van een nieuwe zonnebril. En na de scheiding kwam een nieuwe gedachte: Ik ben langer de eigenaar van een Wayfarer dan dat ik de burgerlijke status ‘getrouwd’ heb gehad. 

De derde en laatste klap komt nog. Ik ben zuinig op mijn spulletjes, dus het is een kwestie van wachten op de volgende gedachte die zich alweer op aan het dringen is: De Wayfarer maakt langer deel uit van mijn dagelijkse leven dan dat X heeft gedaan.

Domme gedachten van een dom meisje. Ze betekenen niks. Maar toch weer die knoop in mijn maag. En hoewel hij er helemaal.niks aan kan doen, en er nog net zo mooi uitziet als toen ik hem 10 jaar geleden voor het eerst zag, weet ik dat ik deze specifieke zonnebril, die mij ooit zo dierbaar was, niet meer ga dragen.

I can see you
Your brown skin shining in the sun
You got your hair slicked back and those
Wayfarers on, baby
I can tell you my love for you will still be strong
After the boys of summer have gone
Don Henley 

 

 

Advertisements

6 thoughts on “Wayfarers”

  1. Bijzonder hè. Die momenten overvallen je. Of het nou om een zonnebril gaat, een fiets, een boek of een herinnering.. soms gebeurt er iets en dan… it hits you. Dan besef je in eens iet en is dat product of gedachte nooit meer hetzelfde als 3 seconden eerder. En dat valt vanaf dat moment ook niet meer te negeren. Dus logisch dat je een andere bril kocht. Niet omdat je er iets mee kan uit wissen. Maar ook omdat het gewoon tijd is.

    Like

    1. Ja poeh! Ergens ook wel een beetje zonde, want het is nog steeds een hele toffe, mooie bril. Maar precies wat je zegt: het wordt niet meer hetzelfde en dat valt niet te negeren.

      Like

  2. Mooie stukjes schrijf je Louise. Wat heftig, zo’n scheiding! Ik vind dat je er heel mooi over schrijft (ok, daar heb je natuurlijk geen zak aan hehe, maar wilde het toch even zeggen). Je reageerde op mijn blog bij een stukje over schrijftherapie en dat lijkt treffend, aangezien je dat hier op jouw blog volgens mij precies aan het doen bent. ♥

    Like

    1. Dankjewel Ashley. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat het niet prettig is om te horen dat men vindt dat het ‘leuk’ of ‘mooi’ geschreven is. Dus dankjewel dat je toch hebt gezegd :). En wat je zegt over schrijftherapie klopt ook wel, het gekke is dat ik me dat nog niet helemaal had beseft, totdat ik jouw blog las! Ik doe eigenlijk ook gewoon maar wat 😉 ❤

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s