Van begin tot eind

Ik weet nog de eerste keer dat we elkaar zagen. Op de universiteit. Het werkcollege was al begonnen en je zwaaide de deur open. Je dansende, donkere krulhaar. De weken erna regelmatig oogcontact, naar elkaar lachen. Een voorzichtig gesprek in de tentamenperiode voor kerst. Samen avondeten in de mensa. Vlinders in mijn buik in de trein op weg naar huis. Jij die een paar weekjes later ‘spontaan’ met me meereed naar Eindhoven, terwijl je eigenlijk de totaal andere kant op moest. Samen in een opwelling besluiten daar naar de film te gaan. The pursuit of happyness. Je boog je met een vanzelfsprekendheid naar mij toe om mij op mijn lippen te kussen toen we afscheid namen op het station. Ik zwevend in de trein; ik had geluk gevonden.

Meer dates volgden. Etentjes, bezoekjes aan pretparken, bezoekjes aan de dierentuin. Hand in hand wandelen door verschillende steden. Een relatie volgde. Mijn eerste relatie ooit en enige relatie tot nu toe. Alle eerste keren waren met jou. Uren samen met iemand op bed liggen, knuffelen, kletsen, huilen, lachen. Urenlang aan de telefoon hangen, onze ouders tot wanhoop drijvend. Daarover gesproken: Meeting the parents, oh so big. Maar wat heb ik een geluk gehad dat juist zij mijn schoonouders werden, al mocht het niet zo blijven.

We stuurden talloze sms’jes naar elkaar. Voor langere berichten stuurden we e-mails, of schreven we brieven. E-mails en brieven verdwenen van het toneel toen de smartphone geïntroduceerd werd en wij proefden van het gemak om onbeperkt pings te sturen op de Blackberry en appjes via Whatsapp.

We waren elkaars grootste confidanten, elkaars speelkameraadje, elkaars beste maatje. Zo brachten we samen onze studententijd door, afstuderen. Toen eerst het vinden van een baan. Daarna het opgeven van de baan in ruil voor een baan waar we wel gelukkig mee waren. Toen een huwelijksaanzoek. Een prachtige trouwdag met een onwijs mooi feest. Met als kers op de taart een heerlijke reis naar Rome. Toen Parijs. En toen Azië. Maar onze eigen wereld, ons plekje op aarde was de kleine flat. In een klein complex. Tegenover een supermarkt.

Hoeveel ik er ook over nadenk, ik kan de vinger er niet opleggen waar we elkaar kwijtraakten. Maar het gebeurde. We bleven vastklampen aan het moois dat er nog was. Maar het moois werd steeds minder. Fouten werden gemaakt. Vertrouwen werd beschadigd. Verdriet kwam in ons leven.

Na al twee jaar getrouwd zijn werd de kleine flat een groot huis. Het Grote Huis Waar We Geluk Niet Terug Hebben Gevonden, ondanks dat we het drie jaar lang hebben geprobeerd. Begin dit jaar pakte je een koffer om te vertrekken. In het begin voor ruimte, maar ruimte werd een definitief afscheid. Onze pursuit of happyness was voorbij.

En een nieuwe periode breekt aan. Van rouwen. Van afscheid nemen. Van afkicken zogezegd. Want een relatie is een verslaving, zoals een collega me zo mooi vertelde. De routine. De dans, die je samen ontwikkelt, eigen maakt en uiteindelijk bijna tot in perfectie uitvoert. Dag in, dag uit. En op een dag was dat weg.

Een periode van jezelf hervinden. En een nieuwe balans met elkaar. Want wij willen een transitie maken. Van geliefden, die elkaars hart hebben gebroken, naar vrienden. Niet makkelijk. Maar ‘makkelijk’ voelt voor ons al heel lang aan als ongemakkelijk. We zijn er inmiddels aan gewend geraakt om te vechten. Laten we dan tot slot hier voor vechten.

In het begin ging het stroef. Woorden in emotie. Geraakt worden. Onze band liep schade op. Ik vroeg toch om meer afstand. Jij respecteerde mijn verzoek. Langzaam ging het beter. Onze scheiding is heel erg soepel verlopen. Zaken bij de bank en notaris lopen minstens net zo soepel.

Het contact op Whatsapp ging van haast alles wat in je opkomt delen, naar bijna radiostilte toen het besluit om uit elkaar te gaan dichter en dichterbij kwam, naar beleefd contact over zakelijke dingen, naar weer voorzichtig persoonlijk contact. Grapjes, elkaar plagen. Lachen. Af en toe een emotioneel bericht, wat door de ontvanger steevast op wordt gevolgd met een telefoontje. Checken of het gaat, tijd nemen om te luisteren. Laat de ander zijn/haar hart luchten. Perspectief bieden en altijd troost. Uiteindelijk zaten we beiden in deze relatie. En hoewel we allebei graag zouden willen uitzoeken wat er in hemelsnaam zo heeft kunnen misgaan tussen twee mensen die nog steeds heel veel van elkaar houden, hebben we er langzaam steeds meer vrede mee dat we het echte antwoord misschien wel nooit zullen vinden. En verplaatsen we onze aandacht meer en meer naar onze eigen individuele pursuit of happyness, het beste voor elkaar willen en daar ook actief in investeren. Ik merk tot mijn verbazing en schaamte dat ik beter communiceer met jou in deze ‘vriendschap’ dan in de afgelopen drie jaar van ons huwelijk.

Nu hebben we plannen om eens per maand een hapje te eten samen. De eerste test-run hebben we al gedaan. Jij kwam helemaal in het nieuw, inclusief een baard in de maak, die je niet had toen we getrouwd waren. Ik kwam oud-vertrouwd, wat bij jou dingen triggerde. Mental note to self: volgende keer een outfit aantrekken die hij nog nooit heeft gezien. Al doende leert men zeggen ze.

Misschien is dit toch niet het einde voor ons. Misschien is dit een nieuw begin. Ons huwelijk is voorbij. Maar ik durf heel voorzichtig te hopen dat we een nieuw hoofdstuk als vrienden mogen gaan schrijven.

Advertisements

8 thoughts on “Van begin tot eind”

  1. Nooooo 😦 Ik had geen idee dat julle uit elkaar waren. (Goed, dat had je waarschijnlijk ook verder niet op internet gezet …) Veel sterkte met je nieuwe begin. Ik vind dat je dit echt onwijs mooi opgeschreven hebt. Ik ben heel benieuwd naar de rest van je verhalen.

    Like

  2. Wat schrijf je prachtig over een heel persoonlijk en kwetsbaar moment en situatie uit je leven. Ik kwam mijn man op latere leeftijd tegen (25 was ik), nadat ik al andere relaties had gehad. Ik heb daarom geen idee hoe het is om zo lang met iemand te zijn, die ook nog jou op zekere manier gevormd heeft. Want dat is wat er gebeurd, naar mijn idee, als je op een jonge leeftijd voor zo lang samen bent. Je ontwikkelt je samen, groeit samen en ontdekt samen. Geen wonder dat het nu ineens heel pittig, spannend en soms ook eng is omdat in eens ‘alleen’ te moeten doen. Ik weet zeker dat je je weg daar in vindt. Hopelijk blijf je er over schrijven, want dat doe je prachtig. Ik heb elk woord gelezen! Sterkte, maar ook veel plezier (al klinkt dat nu raar en niet passend) in je ontdekkingsreis.

    Like

    1. Sheila, ondanks dat je zegt dat er geen idee van hebt en het misschien niet daadwerkelijk hebt meegemaakt, sla je precies de spijker op de kop met jouw woorden. En dankjewel 🙂

      Like

  3. Oh Louise, wat schrijf jij mooi! Ik ontdekte je pas vandaag en heb dus vanaf het begin gelezen. In feite kan ik voelen wat je schrijft, ook al heb ik het zelf niet meegemaakt. Ik kan heel goed begrijpen dat je in een situatie als deze, het best van je kan afschrijven.

    Like

  4. Louise, door jouw reactie op mijn blog kom ik hier terecht. Wat een prachtig verwoord stukje. Ik weet uit ervaring hoe dit kan zijn. Afwachten hoe het afloopt. Maar vertrouw er op dat er nog iets moois in het verschiet ligt. Vul alleen nog niet in wat dat moois zal zijn.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s