Dankbaar

Mijn voornemen was om de stukjes over mijn scheiding op deze blog niet te luchtig te maken. Dat doe ik in het dagelijkse leven al meer dan genoeg. Ik maak mensen niet graag oncomfortabel. Of verdrietig. Maar als je op deze site komt, dan lijkt me dat je aan de titel en beschrijving wel door hebt waar het onderwerp over gaat. En dus voel ik mij ook wat vrijer om wat zwaardere kost op deze plaats (en op jullie ;)) los te laten.

Maar hier wel een wat luchtiger stuk. Ook om te laten weten waar ik NU sta. Toch ook om eventuele bezorgde lezers wat gerust te stellen. Dat jullie weten dat ik de eerste (hele zware) fases van rouw door ben. En dat het eigenlijk wel gewoon goed met me gaat. Goed genoeg in ieder geval.

Continue reading Dankbaar

Advertisements

Het begin van het einde

“Misschien is het goed voor je om even het huis uit te gaan.” Ik spreek de woorden uit voordat ik het door heb. Jij kijkt verrast op. Aan de manier waarop je verrast bent, merk ik dat je ergens al langer erop wacht dat ik deze woorden zeg.

Continue reading Het begin van het einde

Wayfarers

Toen ik op de middelbare school zat, raakte ik geobsedeerd van het idee een Wayfarer-zonnebril te hebben. En dat alles door het liedje van Don Henley – Boys Of Summer. We gingen met scouting iedere zomer op kamp. In de zon, op de fiets. Op de achterbank van auto’s meezingen met de radio. ‘s Avonds met z’n allen rond het kampvuur. ‘s Nachts de jongens die stiekem onze tent in kropen. Maar het was allemaal heel onschuldig. En vooral zorgeloos. Een grote, gelukkige hippy-esque bende.

Boys Of Summer herinnerde mij steevast aan de zomerkampen en bracht (en brengt nog steeds) een heerlijk nostalgisch gevoel in mijn voort. En de Wayfarer ook, omdat die in het nummer zat.

Continue reading Wayfarers

Van begin tot eind

Ik weet nog de eerste keer dat we elkaar zagen. Op de universiteit. Het werkcollege was al begonnen en je zwaaide de deur open. Je dansende, donkere krulhaar. De weken erna regelmatig oogcontact, naar elkaar lachen. Een voorzichtig gesprek in de tentamenperiode voor kerst. Samen avondeten in de mensa. Vlinders in mijn buik in de trein op weg naar huis. Jij die een paar weekjes later ‘spontaan’ met me meereed naar Eindhoven, terwijl je eigenlijk de totaal andere kant op moest. Samen in een opwelling besluiten daar naar de film te gaan. The pursuit of happyness. Je boog je met een vanzelfsprekendheid naar mij toe om mij op mijn lippen te kussen toen we afscheid namen op het station. Ik zwevend in de trein; ik had geluk gevonden.

Continue reading Van begin tot eind